Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στην Αυστρία, την οποία προκάλεσε προ τετραμήνου η εκλογή του 31χρονου υπουργού Εξωτερικών Σεμπάστιαν Κουρτς στη θέση του αρχηγού του συγκυβερνώντος με τους Σοσιαλδημοκράτες δεξιού Λαϊκού Κόμματος, έπειτα από τη μεθοδευμένη από τους «σκληροπυρηνικούς» του κόμματος παραίτηση του προκατόχου του, φαίνεται να μην έχει τελειωμό, ούτε και τη θριαμβευτική νίκη του.
Γιατί τη μεγάλη πιθανότητα της ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας από τον 31χρονο φιλόδοξο δεξιό πολιτικό αρχηγό συνοδεύουν μια σειρά εξελίξεις που όχι μόνον δεν σταθεροποιούν, όπως ίσως θα αναμενόταν, το πολιτικό σκηνικό, αλλά συνεχίζουν να το ανατρέπουν.
Και εδώ, δεν πρόκειται απλά και μόνο για τη διαγραφόμενη επιστροφή της Ακροδεξιάς στη διακυβέρνηση της χώρας, όπως συνέβαινε το χρονικό διάστημα μεταξύ 2000 και 2006, όταν για πρώτη φορά στη μεταπολεμική Αυστρία συγκυβερνούσε το ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων και για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή χώρα συμμετείχε σε κυβέρνηση η Ακροδεξιά, και αυτό χάρη στον τότε αρχηγό του Λαϊκού Κόμματος και καγκελάριο Βόλφγκανγκ Σιούσελ που την έκανε «κόμμα του σαλονιού».
Πρόκειται ίσως περισσότερο για το «πώς» της επιστροφής της στη διακυβέρνηση, καθώς, πέρα από το Λαϊκό Κόμμα που έχει την Ακροδεξιά ως σίγουρο εταίρο του στη μελλοντική κυβέρνηση, τώρα αρχίζει να «ενδιαφέρεται» γι’ αυτήν και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, που για πρώτη φορά εδώ και 50 χρόνια –με εξαίρεση εκείνες του 2002– βρέθηκε αντί για την πρώτη στη δεύτερη θέση σε βουλευτικές εκλογές.
Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται η απόφαση του προεδρείου και της διοικούσας επιτροπής των Σοσιαλδημοκρατών την επομένη των εκλογών να συμμετάσχουν σε διαβουλεύσεις τόσο με τον νικητή Σεμπάστιαν Κουρτς, όσο και με το τρίτο σε δύναμη ακροδεξιό εθνικιστικό Κόμμα των Ελευθέρων του Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, έστω και αν επικαλέστηκαν την τήρηση του σοσιαλδημοκρατικού «καταλόγου κριτηρίων» και της «πυξίδας αξιών», που υποτίθεται πως ισχύουν για ενδεχόμενες μελλοντικές κυβερνητικές τους συνεργασίες.
Και δεν είναι τυχαίο πως στην απόφαση αυτή αντίθετος δεν ήταν παρά μόνον ο αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών στη Βιέννη, ο δήμαρχος και τοπικός κυβερνήτης Μίχαελ Χόιπλ, στον οποίο αποκλειστικά οφείλεται η «διάσωση» του κόμματος στη δεύτερη θέση στις εκλογές της Κυριακής, και όχι η κατακρήμνισή του στην τρίτη θέση πίσω από την Ακροδεξιά.
Γιατί, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα οκτώ αυστριακά ομόσπονδα κρατίδια στα οποία οι Σοσιαλδημοκράτες είχαν απώλειες και όπου οι ηγεσίες τους, ούτε λίγο-ούτε πολύ, φλερτάρουν με μια συνεργασία με την Ακροδεξιά, μόνο στη Βιέννη αύξησαν το ποσοστό τους κατά 3,3 μονάδες, επηρεάζοντας ιδιαίτερα θετικά το μέσο παναυστριακό ποσοστό τους.
Παραπέμποντας στα ομόφωνα ψηφίσματα των συνεδρίων των Σοσιαλδημοκρατών, με τα οποία απορρίπτεται κατηγορηματικά κυβερνητική συνεργασία τους με το Κόμμα των Ελευθέρων, ο Μίχαελ Χόιπλ διαμήνυε στα υπόλοιπα μέλη των ανώτερων σοσιαλδημοκρατικών οργάνων πως «εάν οι ίδιοι δεν παίρνουμε τους εαυτούς μας σοβαρά, τότε ποιος θα μας πάρει στα σοβαρά».
Παρατηρητές στη Βιέννη διερωτώνται εάν η υποστηρικτική σε μια ενδεχόμενη συνεργασία με τους Ελευθέρους στάση του αρχηγού των Σοσιαλδημοκρατών και απερχόμενου καγκελάριου, Κρίστιαν Κερν, συνδέεται με τη δική του επιβίωση στην ηγεσία του κόμματος -όπου η θέση του δεν φαίνεται προφανώς να αμφισβητείται- ή στην κυβέρνηση, στο αξίωμα του καγκελάριου, που θα μπορούσε ίσως να διατηρήσει προχωρώντας σε συνασπισμό με τους Ελευθέρους, σε περίπτωση αποτυχίας των δικών τους διαβουλεύσεων με τον Σεμπάστιαν Κουρτς για έναν δεξιό-ακροδεξιό συνασπισμό στο πρότυπο του 2000-2006.
Ο Κρίστιαν Κερν διαβεβαίωνε προεκλογικά πως σε περίπτωση που το κόμμα του περνούσε στη δεύτερη θέση, ο ίδιος θα το οδηγούσε στην αντιπολίτευση, αλλά τώρα, προφανώς δεχόμενος εσωκομματικές πιέσεις για να μη χαθεί η εξουσία, εμφανίζεται πρόθυμος για διαβουλεύσεις και με τα δύο κόμματα.
Με το Λαϊκό, ως «δεύτερος» σε μια κυβέρνηση υπό τον Κουρτς, ή με τους Ελευθέρους ως «πρώτος» και με παραμονή στη θέση του ως καγκελάριου, σε συγκυβέρνηση με τον Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, του οποίου όμως θα ήταν μόνιμα ένα είδος «ομήρου», εξαιτίας της ελάχιστης διαφοράς στη δύναμή τους (κάτω από μία ποσοστιαία μονάδα).
Οι ίδιοι παρατηρητές διερωτώνται επιπλέον εάν σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρξει ανάλογη οργή και αγανάκτηση που είχε προξενήσει σε οργανώσεις της βάσης και αξιωματούχους τους, όπως και σε «τρίτους», η απόφαση μερίδας των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών να προχωρήσουν το 2015 σε κυβερνητική συνεργασία σε τοπικό επίπεδο στο κρατίδιο Μπούργκενλαντ με το Κόμμα των Ελευθέρων, σπάζοντας για πρώτη φορά στην ιστορία ένα ταμπού και παραβιάζοντας κατάφωρα το ομόφωνα ψηφίσματα σοσιαλδημοκρατικών συνεδρίων.
