Ηλικιωμένοι Καταλανοί παραπαίουν αιμόφυρτοι, χτυπημένοι από πλαστικές σφαίρες και κλομπ των ισπανικών δυνάμεων καταστολής.
Γιαγιάδες μεταφέρονται «τσουβαλιαστές» έξω από εκλογικά τμήματα. Γυναίκες σέρνονται από τα μαλλιά για να μην ασκήσουν το δικαίωμά τους να ψηφίσουν.
Εβδομηντάχρονος νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση λόγω εμφράγματος κατά την εισβολή αστυνομικών στο εκλογικό τμήμα, όπου βρισκόταν.
Αλλος άνδρας κινδυνεύει να χάσει το μάτι του από πλαστική σφαίρα. Νεαρή Καταλανή καταγγέλλει ένστολους ότι της έσπασαν τα δάχτυλα και την πέταξαν από τις σκάλες για να την εμποδίσουν να ψηφίσει.
Αστυνομικοί σπάνε με τσεκούρια και σφυριά πόρτες σχολείων, όπου έχουν διανυκτερεύσει ολόκληρες οικογένειες για λόγους περιφρούρησης της ψηφοφορίας, ορμούν στο εσωτερικό και κατάσχουν τις κάλπες.
Τουλάχιστον ένα ανήλικο κορίτσι προσάγεται μαζί με άλλους πολίτες. Πυροσβέστες μπαίνουν μπροστά για να προστατέψουν διαδηλωτές, τρώγοντας κι εκείνοι ξύλο από Ισπανούς «ρόμποκοπ».
Πάνοπλη διμοιρία ειδικών δυνάμεων μπουκάρει σε φιλήσυχο χωριό για να αποτρέψει την ψηφοφορία.
Σκηνές ωμής κρατικής βίας, που ντροπιάζουν την Ισπανία και τη δεξιά κυβέρνηση Ραχόι στα μάτια όλου του κόσμου, εκτυλίχθηκαν χθες σε πολλές πόλεις της Καταλονίας με επίκεντρο τη Βαρκελώνη.
Αδιάψευστο μάρτυρα του μπαράζ απρόκλητων επιθέσεων των ισπανικών δυνάμεων καταστολής εναντίον ανυπεράσπιστων Καταλανών ψηφοφόρων και διαδηλωτών κάθε ηλικίας αποτελούν δεκάδες βίντεο και φωτογραφίες, που ανέβαιναν όλη μέρα χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Κι όπως προκύπτει από τις εικόνες και τις μαρτυρίες, η Μαδρίτη κατέπνιξε μεν το δημοψήφισμα, όχι όμως την ατσαλωμένη πια αποφασιστικότητα των Καταλανών –υπέρμαχων ή μη της απόσχισης– που φώναζαν στους δρόμους «Εξω οι δυνάμεις κατοχής». «Αυτό που συμβαίνει είναι μια μίνι επανάσταση» έλεγε στην «Guardian» η 44χρονη Φιόνα από τη Βαρκελώνη. «Είναι τρομακτικό. Ζούμε σ’ ένα κράτος όπου καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματά μας».
«Το ότι κατάφερα να ψηφίσω μου έδωσε τέτοια χαρά, που δεν την ονειρευόμουν ποτέ. Η ανεξαρτησία της Καταλονίας είναι σημαντική για να μπορέσουμε να ζήσουμε σε μια δημοκρατία. Η Ισπανία δεν είναι [δημοκρατία]. Στέλνουμε όλα μας τα λεφτά στην [κεντρική] κυβέρνηση και παίρνουμε ψίχουλα σε αντάλλαγμα» ανέφερε βουρκωμένος ο 76χρονος συνταξιούχος Μπλάι Αντόνιο.
Οποιαδήποτε ψηφοφορία θα ήταν αδιανόητη επί δικτατορίας Φράνκο –συμπλήρωνε– «παρότι οι διάδοχοί του παραμένουν στην εξουσία»…
«Είμαι εδώ για ν’ αγωνιστώ για τις ελευθερίες, τη γλώσσα και το δικαίωμά μας να ζήσουμε καλύτερα» υποστήριζε η Μιρέια Εστάπε στη Βαρκελώνη, για να προσθέσουν άλλοι συμπολίτες της: «Η Ισπανία έχει χάσει 22 αποικίες και σήμερα χάνει άλλη μία» έλεγε ο ένας. «Δεν θέλω να ζω άλλο σε μια φασιστική χώρα» επέμενε εμφατικά ο δεύτερος. Κι αυτό το κλίμα γενικευμένης οργής και ανυπακοής εντεινόταν όσο μεγάλωνε ο αριθμός των δεκάδων εκατοντάδων τραυματιών, θυμάτων των Ισπανών ένστολων.
«Αστυνομικός μού έκανε κεφαλοκλείδωμα για να με σύρει έξω, ενώ κρατούσα το χέρι της γυναίκας μου! Ηταν απίστευτο, δεν μας προειδοποίησαν καν» δήλωνε στο Associated Press o 54χρονος Ντανιέλ Ριάνο.
«Η επιθετικότητα των δυνάμεων του [ισπανικού] κράτους προκάλεσε ένταση, χτυπούσαν αδιακρίτως με γκλομπ νέους και γέρους» περιέγραφε ο 17χρονος Μαξ Μπορέλ Εσπινόζα. Από τα πρώτα πρωινά «ντου» της ισπανικής αστυνομίας έγινε στο σχολείο Ραμόν Γιουλ της Βαρκελώνης. Αυτόπτης μάρτυρας ο 51χρονος Χεσούς Λόπεθ Ροντρίγκεθ. «Αρχισαν να σέρνουν έξω κόσμο διά της βίας. Μείναμε ακίνητοι αλλά εκείνοι συνέχιζαν, κλοτσώντας και ρίχνοντάς μας κάτω. […]
»Εφυγαν με τις κάλπες. Υπήρχαν πολλοί αστυνομικοί αλλά εμείς μείναμε για να προσπαθήσουμε να ψηφίσουμε. […] Μισή ώρα αργότερα επέστρεψαν και γύρω στις 10.25 άρχισαν να ρίχνουν πλαστικές σφαίρες, τουλάχιστον 30-40. Ο κόσμος έτρεχε τρομαγμένος και πλήρως απροστάτευτος. […] Νιώθω στ’ αλήθεια εξοργισμένος. Ελπίζω οι λαοί στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο να δουν επιτέλους τι συμβαίνει στην Καταλονία».
Μιλώντας στο BBC η Ζούλια Γκραέλ συνόψισε το λαϊκό αίσθημα: «Σήμερα είδαμε ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση στους πολίτες της ίδιας της της χώρας»…
