Ο διεθνής Τύπος χαιρετίζει την παρουσία του Εμανουέλ Μακρόν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, ωστόσο ορισμένες εφημερίδες θεωρούν ότι η παρουσία της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν αποτελεί απειλή.
«Προεδρία, σε μα βόλτα» στο πρωτοσέλιδο της Liberation, που σχολιάζει την εύκολη πρωτιά του άπειρου πολιτικά Εμανουέλ Μακρό, ο οποίος οδεύει με βήμα σταθερό προς το Μέγαρο των Ηλυσίων.
H ιστορική εφημερίδα του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΓΚΚ) «Ουμανιτέ» κυκλοφόρησε με τον πολιτικά ξεκάθαρο τίτλο «Ποτέ» στη Μαρίν Λεπέν και στην ακροδεξιά. Το ΓΚΚ, που στήριξε την ιδιαίτερα πετυχημένη παρουσία και την προεκλογική καμπάνια του Ζαν ΛΙκ Μελανσόν, διαφοροποιήθηκε πλήρως με τη χθεσινοβραδινή στάση του αριστερού υποψηφίου και καλεί όλους τους αριστερούς σε συσπείρωση και σε αγώνα δρόμου για να μπει οριστικά φραγμός στην εκπρόσωπο της ακροδεξιάς.
Στην εφημερίδα ο γ.γ. του ΓΚΚ, Πιερ Λοράν, ζήτησε να διεξαχθεί στον δεύτερο γύρο των εκλογών ο αγώνας κατά της Λεπέν, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι προφανώς διαφωνεί με το πρόγραμμα του Μακρόν αλλά θα αυτή είναι μία μάχη που θα πρέπει να δοθεί την επομένη των εκλογών.
Ο Guardian εκτιμά ότι ο Μακρόν αποτελεί «την καλύτερη ελπίδα για μια μεγάλη χώρα που αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα», όμως προειδοποιεί ότι «η απειλή που αποτελεί η άκρα δεξιά δεν έχει ξεπεραστεί».
Οι Financial Times βλέπουν ήδη τη «στέψη» του Μακρόν στον δεύτερο γύρο. Η οικονομική εφημερίδα προειδοποιεί πάντως ότι ο 39χρονος κεντρώος θα αναγκαστεί «να διαπραγματευτεί σκληρά» για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, αν εκλεγεί.
Από την πλευρά της η συντηρητική Daily Mail έχει τίτλο «Η νέα γαλλική επανάσταση», εξηγώντας ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει τώρα το δικό της δημοψήφισμα για την παραμονή της στην ευρωζώνη, ενώ οι Times κάνουν λόγο για «την ταπείνωση της γαλλικής ελίτ από τους περιθωριακούς (που βρίσκονται) στον δρόμο προς τη νίκη» με μια φωτογραφία της Μαρίν Λεπέν χαμογελαστή.
Η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung εμφανίζεται επιφυλακτική και έχει στην πρώτη της σελίδα τον τίτλο: «Η Γαλλία διχασμένη»: «Περισσότερο από το 40% των Γάλλων ψήφισε για υποψήφιους της άκρας δεξιάς ή της άκρας αριστεράς. Η νίκη του Μακρόν είναι οριακή ενώ στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές (του 2007 και του 2012) δεν θα είχε περάσει στον δεύτερο γύρο».
Για το περιοδικό Der Spiegel η νίκη του κεντρώου υποψήφιου αποτελεί «ένα ηχηρό χαστούκι στο πολιτικό κατεστημένο». Το γεγονός ότι κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο αποτελεί πλήγμα, σύμφωνα με το περιοδικό, τουλάχιστον προσωρινά για «τους παλαιούς πολιτικούς θεσμούς, του συντηρητικούς γκωλικούς Ρεπουμπλικάνους, όπως και για τους σοσιαλιστές του (απερχόμενου Γάλλου προέδρου) Φρανσουά Ολάντ».
Σε άρθρο γνώμης που ανήρτησε στον ιστότοπό της η εφημερίδα Le Soir εκτιμά ότι οι Γάλλοι «έκαναν την ηχηρή επανάστασή τους απέναντι στον Τραμπ, τα παραδοσιακά κόμματα και τους πολιτικούς τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, φέροντας αντιμέτωπες δύο προσωπικότητες εκτός συστήματος».
Η εφημερίδα Le Temps, επαναφέροντας τον όρο «νέο σύνορο», που είχε χρησιμοποιήσει ο Αμερικανός πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, ελπίζει σε νίκη του Εμανουέλ Μακρόν: «Αυτός ο νέος πρόεδρος, ούτε καν 40 ετών, μπορεί να δώσει ένα νέο σύνορο στην Γαλλία και να βελτιώσει την τύχη των Γάλλων».
Όμως η εφημερίδα θεωρεί ότι «με το Εθνικό Μέτωπο, οι απόγονοι της Γαλλίας των συνεργατών και της γαλλικής Αλγερίας βρίσκονται στις πύλες της εξουσίας».
Η Gazeta Wyborcza χαιρετίζει την παρουσία του Εμανουέλ Μακρόν στον δεύτερο γύρο: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να επιβιώσει του διαζυγίου που μόλις ξεκίνησε με την Βρετανία, Αλλά το Frexit θα ενταφίαζε το ευρωπαϊκό σχέδιο. Αυτό ακριβώς είχε ανακοινώσει η Μαρίν Λεπέν, η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου».
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, οι Γάλλοι «επαναπροσδιόρισαν την πολιτική γεωγραφία της χώρας βάζοντας την Ε.Ε. στο επίκεντρο της νέας πολιτικής αντιπαράθεσης». Από τη μία πλευρά βρίσκεται «ο Μακρόν, ένας πρώην τραπεζίτης που θέλει να ενισχύσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Από την άλλη η Λεπέν, ορκισμένος εχθρός της Ε.Ε. και του ενιαίου νομίσματος».
Για τους New York Times ο δεύτερος γύρος θα είναι μια μονομαχία μεταξύ ενός «αρχάριου στην πολιτική» και «του δαυλού της ακροδεξιάς». Αυτή η αντιπαράθεση «θέτει τη Γαλλία σε έναν αβέβαιο δρόμο σε μια κρίσιμη στιγμή, κατά την οποία αυτές οι εκλογές μπορούν παράλληλα να κρίνουν το μέλλον της Ε.Ε.».
