Ευρύχωρο «όραμα» για όλους και βροχή από μπαλόνια

Κακά τα ψέματα. Η Κάμαλα Χάρις δεν είναι και η πιο συναρπαστική ρήτορας της αμερικανικής πολιτικής σκηνής. Αυτό που «πούλησε» στη 40λεπτη ομιλία της στο Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, με την οποία αποδέχθηκε και τυπικά την εντολή να διεκδικήσει την εκλογή της ως 47η πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν ένα ευρύχωρο «όραμα» για όλους. Το συνόδευσε με βροχή από μπαλόνια, όπως κλείνει «παραδοσιακά» κάθε προεκλογικό συνέδριο των δύο μεγάλων αμερικανικών κομμάτων.

Οι λέξεις ήταν πολλές και κομμένες στα μέτρα ενός πολυποίκιλου ακροατηρίου από την Αλάσκα ώς τη Νέα Υόρκη. «Ας δείξουμε ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στον κόσμο ποιοι είμαστε και τι υπερασπιζόμαστε: την ελευθερία, την ισότητα των ευκαιριών, το πάθος, την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη και τις ες αεί ανοικτές πιθανότητες εξέλιξης» δήλωσε η Χάρις μπροστά σε ένα ενθουσιώδες πλήθος κοντά 4.600 συνέδρων από 50 πολιτείες. «Είμαστε οι κληρονόμοι της μεγαλύτερης δημοκρατίας στην ιστορία του κόσμου».

Συγκεκριμένα μέτρα; Μπορούν να περιμένουν. Υγεία, κατοικία, ακρίβεια, καλές δουλειές, περίθαλψη, στήριξη των νέων οικογενειών – όλα ακούστηκαν χωρίς πολλές λεπτομέρειες.

Η Χάρις αναφέρθηκε στα νεανικά της χρόνια. Προφανής στόχος της ήταν οι ψηφοφόροι της μεσαίας τάξης που αγωνίζονται για να τα βγάλουν πέρα, «όπως έκανε η μητέρα μου στο μικρό διαμέρισμα στο East Bay του Σαν Φρανσίσκο, όπου μας μεγάλωσε με την αδελφή μου».

Κυρίως όμως, αυτοσυστήθηκε ως ενωτική ηγέτις. Ως η μελλοντική πρόεδρος «όλων των Αμερικανών». Είναι χαρακτηριστικό ότι οι λέξεις «Δημοκρατικός» και «Ρεπουμπλικάνος» ακούστηκαν από το στόμα της μόνο μία φορά: όταν μίλησε για διακομματική συμφωνία για τον έλεγχο των παράτυπων μεταναστών στα νότια σύνορα.

Στις μαύρες σελίδες του συνεδρίου καταγράφεται η άρνηση των διοργανωτών να επιτρέψουν έστω και σε έναν παλαιστινιακής καταγωγής Αμερικανό σύνεδρο να ανεβεί στο βήμα των ομιλητών.

Οπλα στο Ισραήλ, σιγή για τη γενοκτονία

Ως γνωστόν, η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ πουλάει στο Ισραήλ το 59% των στρατιωτικών εξοπλισμών του, όπλα και πυρομαχικά με τα οποία συντελείται εδώ και δέκα μήνες η επιχείρηση γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας.

«Θα στηρίζω πάντα το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα» διαβεβαίωσε στερεότυπα η Χάρις. Είπε ότι εργάζεται για την επιστροφή των Ισραηλινών ομήρων που βρίσκονται στα χέρια της Χαμάς και για την άμεση επιβολή κατάπαυσης του πυρός. Δεν είπε, φυσικά, ούτε λέξη για εμπάργκο στις πωλήσεις αμερικανικών όπλων στο Τελ Αβίβ. Απλώς εξέφρασε τη λύπη της για τους «απελπισμένους και πεινασμένους» Παλαιστίνιους, για τις «τόσες ζωές αθώων που χάθηκαν».

Από το «στρατηγείο» του στη Φλόριντα ο Ρεπουμπλικάνος αντίπαλός της παρακολούθησε την ομιλία, εκσφενδονίζοντας συνεχώς σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αμέσως μετά, σήκωσε το τηλέφωνο. Πήρε ο ίδιος στο προσφιλές του τηλεοπτικό κανάλι FOX και ζήτησε να… βγει στον αέρα.

«Δεν την άκουσα να λέει τίποτα για Κίνα, τίποτα για πετρέλαιο, τίποτα για εγκληματικότητα» δήλωσε ο Τραμπ. «Η Κάμαλα συνεχώς γκρινιάζει για όλα, αλλά δεν κάνει τίποτα. Να παρατήσει την ομιλία, να πάει στην Ουάσιnγκτον, να κλείσει τα σύνορα της χώρας, να επιτρέψει το fracking (σσ: τεχνική άντλησης πετρελαίου) στην Πενσιλβάνια» είπε. Και κατέληξε ειρωνικά: «Κατά τα άλλα, η αίθουσα ήταν ωραία».

Ικανοποίηση για τον αντίκτυπο

Επικοινωνιακά, πάντως, το τετραήμερο συνέδριο πρόβαλε δυνατά την 60χρονη Χάρις. Το επιτελείο της δηλώνει ευχαριστημένο. Εκεί που ο Μπάιντεν μιλούσε για αριθμούς θέσεων εργασίας και ποσοστά του ΑΕΠ, λέει, εκείνη μιλάει για το «καθημερινό κόστος διαβίωσης κάθε οικογένειας». Ενώ ο Μπάιντεν χαρακτήριζε τον Τραμπ «απειλή για τη δημοκρατία», η Χάρις δίνει έμφαση στη λέξη «ελευθερία», έστω κι αν πρόκειται για το τραγουδάκι «Freedom» της ποπ σταρ Beyoncé, το οποίο ακουγόταν συνεχώς στα μεγάφωνα. Και, ίσως, το σημαντικότερο απ’ όλα: εκεί που ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ σκιαγραφούσε τον χαρακτήρα του Τραμπ σαν «διαβολική φιγούρα», η επίδοξη διάδοχός του «χλεύασε τη μικρότητα και τη γελοιότητά του», τον παρουσίασε σαν επικίνδυνο μεν, ανθρωπάκι δε.

Με δυο λόγια, το Συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων στο Μιλγουόκι ήταν μια έξαρση προσωπολατρίας, το Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο πόνταρε στη «συλλογική προσπάθεια». Το σπριντ των 73 εικοσιτετραώρων μέχρι την Τρίτη 5 Νοεμβρίου, πρωτοφανές στη νεότερη εκλογική ιστορία της Αμερικής, μόλις αρχίζει.