Τρία χρόνια συμπληρώνονται αύριο από την αιματηρή εισβολή οπαδών του Ντόναλντ Τραμπ στο Καπιτώλιο, με την οποία κορυφώθηκε η πραξικοπηματική απόπειρα του Ρεπουμπλικανού μεγιστάνα να ανατρέψει την εκλογική νίκη του Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν το 2020. Τα πρωτοφανή γεγονότα εξακολουθούν να ανατροφοδοτούν την πόλωση στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ και να στοιχειώνουν την κρίσιμη εκλογική χρονιά που μόλις μπήκε, καθώς –άνευ συγκλονιστικού απροόπτου– οι δύο Αμερικανοί πρόεδροι και άσπονδοι εχθροί θα αναμετρηθούν ξανά στις κάλπες του Νοέμβρη.
Κι αν το μπαράζ ποινικών διώξεων κατά του Τραμπ τον ηρωοποιεί στα μάτια της φανατικής εκλογικής του βάσης, η δικαστική προσπάθεια αποκλεισμού του από τις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών για το προεδρικό χρίσμα κινδυνεύει να γυρίσει μπούμερανγκ στους αντιπάλους του, δίνοντας έρεισμα στους αδιάκοπους ισχυρισμούς του ότι είναι θύμα πολιτικής δίωξης από τους Δημοκρατικούς. Οπως αναμενόταν, ο ακροδεξιός κροίσος προσέφυγε τελικά στο ομοσπονδιακό και φίλα προσκείμενο Ανώτατο Δικαστήριο (στο οποίο έχει διορίσει 3 από τα 9 μέλη του), ζητώντας να ανατρέψει τον αποκλεισμό του από το ρεπουμπλικανικό ψηφοδέλτιο, όπως αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην πολιτεία του Κολοράντο επικαλούμενο ότι το Αρθρο 3 της 14ης τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος απαγορεύει την ανάληψη δημόσιου αξιώματος σε όποιον ενεπλάκη σε εξέγερση, έχοντας ορκιστεί να προστατεύει τη χώρα.
Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά των ΗΠΑ που το Αρθρο 3 (κατάλοιπο κι αυτό του αμερικανικού εμφυλίου) χρησιμοποιείται για να αποκλειστεί ένας προεδρικός υποψήφιος και μάλιστα από πολιτειακό δικαστήριο και τα 7 μέλη του οποίου έχουν διοριστεί από Δημοκρατικούς κυβερνήτες. Ο Τραμπ άσκησε επίσης έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο του Μέιν κατά ανάλογης απόφασης αποκλεισμού του από τη Δημοκρατική υπουργό Εσωτερικών της πολιτείας, που επικαλέστηκε κι αυτή το επίμαχο Αρθρο 3. Οι δικηγόροι του βρίσκουν τώρα πάτημα να καταγγείλουν ότι «το δικαστικό σύστημα εμποδίζει ψηφοφόρους να ρίξουν την ψήφο τους υπέρ του βασικού υποψηφίου μεγάλου κόμματος για την προεδρία», τονίζοντας ότι η επιλεξιμότητα των προεδρικών υποψηφίων είναι αρμοδιότητα του Κογκρέσου και όχι των πολιτειακών δικαστηρίων.
