«Νιώθουμε ανακούφιση. Αυτό όμως δεν είναι δικαιοσύνη. Ας μη συγχέουμε την απόδοση ευθυνών με τη δικαιοσύνη. Ο Τζορτζ Φλόιντ είναι νεκρός».
To άρθρο γνώμης στην εφημερίδα Boston Globe δεν θα μπορούσε να σκιαγραφεί καλύτερα αυτήν την αίσθηση της χαρμολύπης που έχει κυριεύσει εκατομμύρια Αμερικανούς από το βράδυ της Τρίτης, όταν η επιτροπή των ενόρκων κήρυξε ομόφωνα ένοχο τον λευκό αστυνομικό Ντέρεκ Τσόβιν για τον θάνατο του Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μαΐου του 2020 στη Μινεάπολη.
Ο Τσόβιν κρίθηκε ένοχος και για τις τρεις κατηγορίες που του είχαν αποδοθεί: ακούσιος φόνος δευτέρου βαθμού, φόνος τρίτου βαθμού και ανθρωποκτονία δευτέρου βαθμού.
Συνολικά, αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο κάθειρξης έως 40 έτη. Η ποινή του θα ανακοινωθεί το αργότερο σε οχτώ εβδομάδες, διάστημα κατά το οποίο θα παραμείνει στη φυλακή. Στην απομόνωση «για τη δική του ασφάλεια», όπως ανακοινώθηκε χθες.
Στην περίπτωση του Τσόβιν έγινε το αυτονόητο. Αυτό που, για την ακρίβεια, μοιάζει αυτονόητο, χωρίς όμως να είναι στην πράξη. «Αυτό που λαχταρά όλος ο κόσμος εκεί έξω είναι να αποδίδονται ευθύνες όταν ένας αστυνομικός σκοτώνει έναν Αφροαμερικανό.
Για πάρα πολύ καιρό αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ», δήλωσε ο Κρις Στιούαρτ, ένας από τους δικηγόρους της οικογένειας Φλόιντ.
Είναι αμέτρητα αυτά τα θλιβερά περιστατικά όλα τα προηγούμενα χρόνια και σχεδόν πάντα οι υπαίτιοι είτε απαλλάσσονταν είτε δεν έφταναν καν στο δικαστήριο. Κι αυτό δεν έχει τελειωμό.
Περίπου 10 μέρες νωρίτερα, μια λευκή αστυνομικός σκότωσε στο Μπρούκλιν Σέντερ, προάστιο της Μινεάπολης, τον άοπλο Αφροαμερικανό Ντόντε Ράιτ μπερδεύοντας, όπως ισχυρίστηκε, το τέιζερ με το υπηρεσιακό της περίστροφο.
Την Τρίτη, λίγο πριν ανακοινωθεί η ετυμηγορία για τον Τσόβιν, μια 16χρονη Αφροαμερικανή, που φερόταν να έχει εμπλακεί σε καβγά, έπεφτε νεκρή από σφαίρες αστυνομικών στο Κολόμπους του Οχάιο, ενώ είχε αφήσει στο έδαφος το μαχαίρι που κρατούσε, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες ακόμα πληροφορίες.
Δεν γνωρίζουμε πώς θα είχε εξελιχθεί η υπόθεση Φλόιντ αν δεν υπήρχε υπήρχε το συγκλονιστικό βίντεο που τράβηξε με το κινητό της η 17χρονη Ντανιέλα Φρέιζερ, μία από τους μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη, η οποία έτυχε να βρεθεί στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και να απαθανατίσει όλο το μαρτύριο του άτυχου άντρα ο οποίος ακινητοποιημένος στο έδαφος από το γόνατο του αστυνομικού Τσόβιν φώναζε πάνω από 20 φορές «δεν μπορώ να αναπνεύσω».
Αυτό πάντως που επισημαίνουν πολλοί είναι ότι αυτή η σπάνια περίπτωση καταδίκης αστυνομικού για φόνο πολίτη -και δη μαύρου- θα πρέπει να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή για την Αμερική και όχι απλά να καταχωριστεί στα χρονικά ως μια σημαντική επέτειος.
Η αντίδραση Μπάιντεν
«Δεν είναι αρκετό. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε εδώ», δήλωσε ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, ο οποίος λίγο μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας επικοινώνησε τηλεφωνικά με την οικογένεια Φλόιντ για να εκφράσει την ικανοποίησή του για την έκβαση της δίκης.
Η αντιπρόεδρος Κάμαλα Χάρις, η οποία πήρε μετά τον λόγο, τόνισε ότι «η φυλετική ανισότητα είναι ένα πρόβλημα που αφορά όλους τους Αμερικανούς» και απηύθυνε έκκληση να επισπευσθεί η διαδικασία στη Γερουσία για την έγκριση του νομοσχεδίου για την αστυνόμευση που ενέκρινε πρόσφατα η Βουλή των Αντιπροσώπων με τις ψήφους των Δημοκρατικών.
Το νομοσχέδιο, που φέρει το όνομα του Τζορτζ Φλόιντ, «δεν είναι πανάκεια», παραδέχτηκε η Αμερικανίδα αντιπρόεδρος, «είναι όμως μια αρχή».
«Ο νόμος επιτέλους λειτούργησε. Τον λόγο έχει έχει τώρα η Γερουσία», έγραφε χθες το CNN, αναλύοντας στο ρεπορτάζ του τα εμπόδια που θα συναντήσει μπροστά του το νομοσχέδιο εξαιτίας της στάσης των Ρεπουμπλικανών που κατέχουν το ήμισυ του Σώματος.
«Καθώς οι ένορκοι εργάζονταν για να καταλήξουν σε μια απόφαση, η έγνοια των Ρεπουμπλικανών ήταν να υποβάλουν πρόταση μομφής στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά της Δημοκρατικής βουλευτίνας Μαξίν Γουότερς για υποδαύλιση της βίας (είχε ταχθεί υπέρ των διαδηλώσεων).
Αλλά ακόμα και κάποιοι πιο μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανοί μπορεί να ασπαστούν τη θέση ότι με την καταδίκη του Τσόβιν το σύστημα λειτούργησε και ίσως να μην είναι αναγκαίες περαιτέρω αλλαγές», σχολίαζε το αμερικανικό δίκτυο.
Εφερνε μάλιστα το παράδειγμα του γερουσιαστή της Γιούτα Μιτ Ρόμνεϊ, ο οποίος μετά την ετυμηγορία δήλωσε: «Εχω εμπιστοσύνη στο δικαστικό μας σύστημα και στους σπουδαίους θεσμούς που ανέκαθεν αποτελούσαν τη βάση της κοινωνίας μας».
Οι συντηρητικοί
Ο κίνδυνος, βέβαια, δεν προέρχεται μόνο από τους Ρεπουμπλικανούς, αλλά και από κάποιους «ακροκεντρώους» Δημοκρατικούς όπως ο γερουσιαστής της Δυτικής Βιρτζίνια Τζο Μάντσιν, οι οποίοι ενδέχεται να σαμποτάρουν τυχόν απόπειρα των δικών τους να περάσουν το νομοσχέδιο μόνο με τις δικές τους ψήφους χωρίς την πλειοψηφία 60-40 που απαιτείται για την έγκριση των περισσότερων νομοσχεδίων. Και σίγουρα, όχι χωρίς πολλές τροποποιήσεις προς το χειρότερο.
Εδώ ίσως βοηθήσει η διαρκής κινητοποίηση του κόσμου και η υπενθύμιση ότι η αδικία δεν τελείωσε με την καταδίκη του Τσόβιν. Αυτό είπε και ο Αφροαμερικανός γενικός εισαγγελέας της Μινεσότα Κιθ Ελισον, ο οποίος είχε διατελέσει και υπουργός Δικαιοσύνης επί κυβέρνησης Ομπάμα: «Τώρα ο αγώνας για δικαιοσύνη είναι στα δικά σας χέρια. Κι όταν λέω “στα δικά σας χέρια” εννοώ στα χέρια του αμερικανικού λαού».
