Αυτοανακηρύχθηκε «Πρόεδρος του νόμου και της τάξης». Χωρίς τεκμηρίωση, χαρακτήρισε «εσωτερική τρομοκρατία» τις ταραχές που μαίνονται εδώ και μία εβδομάδα στις ΗΠΑ, με θρυαλλίδα τη δολοφονία του 46χρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ από λευκούς αστυνομικούς στη Μινεάπολη. Και χωρίς καν να θίξει τα αίτια της κοινωνικής κρίσης που σαρώνει την κλυδωνιζόμενη ηγέτιδα δύναμη παγκοσμίως, ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ απείλησε να κατεβάσει τον ομοσπονδιακό στρατό στους δρόμους, απέναντι στους πολίτες!
Για την ακρίβεια, διευκρίνισε χθες, διέταξε ήδη την ανάπτυξη «χιλιάδων βαριά οπλισμένων στρατιωτών, στρατιωτικού προσωπικού και αξιωματικών επιβολής του νόμου» στην πρωτεύουσα Ουάσινγκτον (η Περιφέρεια της Κολούμπια είναι στην αποκλειστική δικαιοδοσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και δεν αποτελεί μέρος πολιτείας). Και απείλησε να πράξει το ίδιο σε όσες αμερικανικές πόλεις και πολιτείες οι δήμαρχοι και οι κυβερνήτες δεν κινητοποιήσουν «επαρκή αριθμό» μελών της Εθνοφρουράς «για να κυριαρχήσουμε στους δρόμους».
«Φαίνεται ότι η λύση του στην εξελισσόμενη κρίση είναι η κλιμάκωση της βίας», σχολιάζει ο ανταποκριτής του BBC στις ΗΠΑ, Αντονι Ζέρτσερ. Αλλά με μία τέτοια κίνηση, παρατηρεί ο ανταποκριτής του Independent στην Ουάσινγκτον, Γκρίφιν Κόνολι, «ο Τραμπ κινδυνεύει να παραβιάσει τον νόμο», η ακριβής ερμηνεία του οποίου παραμένει «γκρίζα ζώνη».
Βάσει του νόμου Posse Comitatus Act, που ουδόλως τυχαία κρατά από την εποχή του αμερικανικού εμφυλίου, απαγορεύεται στον ομοσπονδιακό στρατό των ΗΠΑ να συμμετέχει σε επιχειρήσεις επιβολής του νόμου, προβαίνοντας π.χ. σε συλλήψεις, σε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων ή σε έρευνες σε πολίτες.
Μόνον υπό εξαιρετικές περιπτώσεις –τις οποίες, ωστόσο, οριοθετεί το Κογκρέσο– ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να επικαλεστεί τον Νόμο περί Εξέγερσης (Insurrection Act) του 1807, για την κινητοποίηση εν ενεργεία στρατευμάτων ή μελών της Εθνοφρουράς για την επιβολή του νόμου.
Η τελευταία φορά που είχε εφαρμοστεί αυτό το μέτρο ήταν στις ταραχές του 1992 στο Λος Αντζελες, μετά την εξοργιστική αθώωση τεσσάρων λευκών αστυνομικών για τον άγριο, ρατσιστικών κινήτρων ξυλοδαρμό του Αφροαμερικανού Ρόντνεϊ Κινγκ.
Στο σημερινό Κογκρέσο «είναι απίθανο οι Δημοκρατικοί να δεχτούν την παραχώρηση τέτοιας εξουσίας στον Τραμπ, δεδομένου του πολιτικά και φυλετικά ευαίσθητου χαρακτήρα των διαδηλώσεων», γράφει ο Κόνολι. Επιπλέον, για την επίκληση του Νόμου περί Εξέγερσης, «προαπαιτείται σε ορισμένες περιπτώσεις να υπάρξει σχετικό αίτημα από κυβερνήτες αμερικανικών πολιτειών», επισημαίνει το BBC.
Ηδη, η προοπτική και μόνον ανάπτυξης του ομοσπονδιακού στρατού στους δρόμους μεγαλουπόλεων ρίχνει ήδη κι άλλο λάδι στη φωτιά της διχόνοιας στις ΗΠΑ. Ορισμένοι κυβερνήτες προανήγγειλαν προσφυγές στα δικαστήρια, αμφισβητώντας τα όρια εξουσίας για μία τέτοια μονομερή ενέργεια από πλευράς του Αμερικανού προέδρου.
Διχασμένοι είναι και οι ειδικοί εμπειρογνώμονες ως προς το τι ακριβώς στοιχειοθετεί νομικά αιτία για να δοθεί σχετική εντολή από τον ένοικο του Λευκού Οίκου. «Ο πραγματικός περιορισμός σήμερα μπορεί να είναι ευθύνη», σχολίασε στο Twitter ο καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, Στίβεν Βλάντεκ. «Εάν ο Τραμπ επικαλεστεί αυτά τα νομοθετήματα, θα έχει την ευθύνη για όσα θα ακολουθήσουν»…
Θορυβημένα από τα σχέδια Τραμπ δηλώνουν μέχρι και στελέχη στο αμερικανικό Πεντάγωνο, γράφει το δίκτυο CNN. Παρ’ όλα αυτά, αναφέρει ο Independent, «ο Τραμπ σχεδιάζει τη δημιουργία ενός “βασικού κέντρου διοίκησης”, με επικεφαλής των αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, στρατηγό Μαρκ Μίλεϊ, σε μία προσπάθεια να “κυριαρχήσει” στους δρόμους των πόλεων, όπου οι διαδηλώσεις για τη δολοφονία Φλόντ έχουν κατά καιρούς γίνει ταραχώδεις». «Παραμένει όμως ασαφές», παρατηρεί, «εάν ο στρατηγός Μίλεϊ θα μπορούσε νομικά να ηγηθεί του κέντρου που προτείνει ο Τραμπ».
Σε κάθε περίπτωση, η ανάπτυξη στρατιωτών στους δρόμους «φαντάζει μια σχεδόν απίστευτη προοπτική και στα χέρια του Τραμπ θα αντιπροσωπεύει μια άνευ προηγουμένου πολιτικοποίηση του στρατού, που συνηθίζεται σε αυταρχικά κράτη», σχολιάζει σε ανάλυσή του στο CNN ο πολιτικός συντάκτης του, Στίβεν Κόλινσον.
«Ωστόσο, το μάθημα των τελευταίων τριών ετών είναι ότι τα σενάρια που φαίνονται αδιανόητα τείνουν να γίνουν πραγματικότητα υπό έναν πρόεδρο που λίγο τον ενδιαφέρουν τα όρια του Συντάγματος και πιστεύει ότι η εξουσία του αξιώματός του του ανήκει προσωπικά».
