-980x552.jpg)
«Το Μπανγκλαντές είναι μια οικογένεια. Πρέπει να την ενώσουμε» δήλωσε ο 84χρονος νομπελίστας Οικονομίας Μοχάμεντ Γιουνούς μόλις πάτησε το πόδι του στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας Ντάκα. Πολυπληθέστατη οικογένεια. Μια ανθρωποθάλασσα από 170 εκατομμύρια κατοίκους πλημμυρίζει μια χώρα λίγο μεγαλύτερη σε έκταση από την Ελλάδα.
Εχοντας μόλις ορκιστεί μεταβατικός πρωθυπουργός, ο «τραπεζίτης των φτωχών» έχει μπροστά του έναν μακρύ και τραχύ δρόμο. Επτά είναι τα πιο ακανθώδη από τα ζητήματα που καλείται να αντιμετωπίσει.
Πρώτον, να στήσει νέο, πολυκομματικό σκηνικό, αποκαθιστώντας τον κοινοβουλευτισμό και αποφυλακίζοντας χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους. Να μη γίνει έρμαιο του μέχρι πρότινος αντιπολιτευόμενου Εθνικιστικού Κόμματος (BNP) της 79χρονης (και με προβλήματα υγείας) Χαλέντα Ζία. Να μην αποκλείσει τον Σύνδεσμο Αουάμι της ανατραπείσης πρώην πρωθυπουργού Σέιχ Χασίνα. Και να κρατήσει αποστάσεις από τους ισλαμιστές του κόμματος Τζαμάατ-ε-Ισλάμι.
Δεύτερον, να τα βρει με τον πανίσχυρο στρατό ο οποίος είναι κράτος εν κράτει στο Μπανγκλαντές και έχει ζοφερή παράδοση άνω των 20 αιματηρών πραξικοπημάτων από την εποχή του πολέμου της ανεξαρτησίας από το Πακιστάν, το 1971.
Τρίτον, να διασφαλίσει ότι οι φοιτητές, οι γενναίοι πρωτεργάτες της ανατροπής της Χασίνα, θα παραμένουν στο πλευρό του. Δύο από αυτούς ορκίστηκαν μαζί του την Πέμπτη ως υπουργοί της μεταβατικής κυβέρνησης.
Τέταρτον, να δρομολογήσει ανακρίσεις και δίκες για τους φονιάδες, κυρίως αστυνομικούς και παρακρατικούς, που έπνιξαν στο αίμα τις πρόσφατες πάνδημες διαδηλώσεις σκοτώνοντας τουλάχιστον 450 πολίτες.
Πέμπτον, να χαράξει πολιτική για την αντιμετώπιση των τεράστιων προβλημάτων της οικονομίας. Από τον εργασιακό μεσαίωνα, την ακρίβεια και την ανεργία (40% στους νέους) έως την πανταχού παρούσα διαφθορά και τον πλουτισμό «ημετέρων» που λυμαίνονται τους φυσικούς πόρους της χώρας και τα δημόσια έργα.
Εκτον, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Ενα πανύψηλο τείχος δυσπιστίας ορθώνεται στο Μπανγκλαντές απέναντι στις δημόσιες υπηρεσίες, στα δικαστήρια, τα νοσοκομεία, στις ένοπλες δυνάμεις, στα ΜΜΕ και σε κάθε κρατικό οργανισμό.
Και έβδομον –τελευταίο αλλά όχι έσχατο–, να ορίσει ημερομηνία βουλευτικών εκλογών προσκαλώντας διεθνείς παρατηρητές οι οποίοι θα επιβεβαιώσουν τη νομιμότητα και την εγκυρότητα της διαδικασίας.
Μετά απ’ όλα αυτά, κάπως σαν τον ενάρετο Ρωμαίο ύπατο Κινγκινάτο του 5ου αιώνα π.Χ., ίσως να επιστρέψει στο… χωράφι του. Οχι έξω από τη Ρώμη, αλλά στα προσφιλή ακαδημαϊκά του καθήκοντα. Ή να πάει για κομματάρχης ή πρόεδρος της Δημοκρατίας – αλλά πήγαμε πολύ μακριά.
