Πόλεμος δεν γίνεται μόνο στην Ουκρανία: για την ακρίβεια, εδώ και δύο χρόνια μαίνεται ένας από τους φονικότερους εμφύλιους πολέμους των τελευταίων δεκαετιών στην Αιθιοπία, ανάμεσα στα κυβερνητικά στρατεύματα της χώρας υπό τον βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης το 2018, τρομάρα μας, πρωθυπουργό Αμπι Αχμεντ και τους μαχητές του Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου (TPLF) της εξεγερμένης επαρχίας Τιγκράι, με την εμπλοκή και της γειτονικής Ερυθραίας.
Χτες, στην Πρετόρια, η κυβέρνηση της Αντίς Αμπέμπα και η ηγεσία των ανταρτών κατέληξαν επιτέλους σε συμφωνία για «μόνιμη κατάπαυση των εχθροπραξιών» και δεσμεύτηκαν να υπογράψουν ειρηνευτική συμφωνία, με τη μεσολάβηση της Αφρικανικής Ενωσης. Ο Γκετάτσιου Ρέντα, επικεφαλής της αντιπροσωπείας των ανταρτών, χαιρέτισε τη συμφωνία, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία: «Για να ανταποκριθούμε στα δεινά του λαού μας, κάναμε παραχωρήσεις επειδή πρέπει να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη».
Στην πραγματικότητα πρόκειται περισσότερο για άνευ όρων συνθηκολόγηση παρά για πραγματική ειρήνη: οι εξεγερμένοι του Τιγκράι έχουν εξαντληθεί – όχι μόνον από τις μάχες, όσο από την παγκόσμια αδιαφορία, τις γενικευμένες σφαγές, βιασμούς και εκτοπισμούς αμάχων και κυρίως τον τεχνητό λιμό. Ο ομοσπονδιακός στρατός –με τη στήριξη των δυνάμεων των γειτονικών επαρχιών και του στρατού της Ερυθραίας, που μάλιστα κατηγορείται για μερικές από τις χειρότερες θηριωδίες– εισέβαλε στο Τιγκράι από τις 3 Νοέμβριου του 2020, με τους αντάρτες να εγκαταλείπουν σύντομα τα περισσότερα αστικά κέντρα (όπως την πρωτεύουσα Μεκελέ και το θρυλικό Αξούμ) αφήνοντας αβοήθητο τον πληθυσμό (περίπου έξι εκατομμύρια) στα αντίποινα και στις αγριότητες των κυβερνητικών.
Την περασμένη άνοιξη κηρύχθηκε κατάπαυση του πυρός, όμως οι μάχες ξανάρχισαν τον Αύγουστο και τον τελευταίο καιρό οι δυνάμεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ανακοίνωσαν ότι κατέλαβαν πολλές ακόμη πόλεις. Ταυτόχρονα, και σε όλο το διάστημα των συγκρούσεων, η τόσο ευαίσθητη σε άλλες περιπτώσεις διεθνής κοινότητα αδιαφορεί ουσιαστικά για τη συνεχιζόμενη ανθρωπιστική τραγωδία, ενώ ο ΟΗΕ και οι λιγοστές οργανώσεις που ασχολήθηκαν με το πρόβλημα και προσπάθησαν να αποστείλουν εφοδιοπομπές αδυνατούσαν να πλησιάσουν τις εμπόλεμες ζώνες, όπως άλλωστε και τα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να κυριαρχεί απόλυτο μπλακάουτ ενημέρωσης.
Ο αριθμός των θυμάτων παραμένει άγνωστος, αλλά υπολογίζεται σε εκατοντάδες χιλιάδες (ο ΟΗΕ κάνει λόγο ώς και για μισό εκατομμύριο – αλλά ποιος μετράει;) μαχητές και κυρίως αμάχους, εκ των οποίων πολλοί πέθαναν από την πείνα, τη δίψα και τις κακουχίες. Περισσότερα από δύο εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες για να σωθούν, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες λιμοκτονούν.
Βάσει της συμφωνίας, υποτίθεται πως τώρα θα επιτραπεί η πρόσβαση στις ανθρωπιστικές οργανώσεις, θα μπουν τρόφιμα και φάρμακα και θα επιστρέψουν η ηλεκτροδότηση, η ύδρευση και στο ρημαγμένο Τιγκράι. Ομως –όπως παραδέχτηκε και ο πρώην πρόεδρος της Κένυας και βασικός μεσολαβητής, Ουχούρου Κενιάτα– η συμφωνία αναγνωρίζει μεν ως μόνη νόμιμη δύναμη τις ένοπλες δυνάμεις της Αιθιοπίας, αλλά δεν προβλέπει τι θα συμβεί με τους ανεξέλεγκτους στρατιώτες της Ερυθραίας και άλλους «κατσαπλιάδες», όπως τις άτακτες φιλοκυβερνητικές μονάδες της φυλής Αμχάρα, που συνεχίζουν να λεηλατούν ατιμωρητί την άμοιρη επαρχία.
