Ενα βήμα πριν από την οριστική άλωση της Τρίπολης βρίσκεται πλέον ο «Λιβυκός Εθνικός Στρατός» του Χαλίφα Χάφταρ, καθώς οι δυτικοί «προστάτες» της παραπαίουσας «κυβέρνησης εθνικής ενότητας» δεν δείχνουν διατεθειμένοι να υπερασπιστούν ενεργά τους εκλεκτούς τους, περιοριζόμενοι σε ανούσιες φραστικές καταδίκες.
Οι δυνάμεις του Χάφταρ έχουν ήδη καταλάβει τα νότια προάστια της πρωτεύουσας και έχουν αποκόψει με μπλόκα τους βασικούς αυτοκινητόδρομους που οδηγούν στο κέντρο. Αυτόπτες μάρτυρες αναφέρουν ότι «μαχητικά αεροπλάνα του Χάφταρ» πετούν ανενόχλητα πάνω από την Τρίπολη και βομβαρδίζουν επιλεκτικά τις θέσεις των λιγοστών στρατιωτών που παραμένουν πιστοί στον «πρωθυπουργό» Φάγεζ αλ-Σάρατζ: δεδομένου ότι ο Χάφταρ δεν διαθέτει αεροπορία, πρόκειται πιθανότατα για αεροσκάφη των ισχυρότερων Αράβων «χορηγών» του, δηλαδή της Αιγύπτου και/ή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που επιχειρούν από αεροδρόμια στην Αίγυπτο ή την ανατολική Λιβύη.
Ο ΟΗΕ, που (υποτίθεται πως) στηρίζει τον Σάρατζ, ανακοίνωσε χθες ότι τουλάχιστον 50 άνθρωποι, ανάμεσά τους και αρκετοί άμαχοι, έχουν σκοτωθεί και ότι εκατοντάδες χιλιάδες παραμένουν παγιδευμένοι εξαιτίας των συγκρούσεων. Εγκλωβισμένοι στην Τρίπολη είναι, όμως, και δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, που κρατούνται σε κέντρα «φιλοξενίας» (διάβαζε: συγκέντρωσης) κατά την προσπάθειά τους να διασχίσουν τη Μεσόγειο προς την Ευρώπη.
Το βέβαιο είναι πως ο 76χρονος «στρατάρχης» της Βεγγάζης ξεπροβάλλει πλέον ως ο μοναδικός νικητής του εμφυλίου πολέμου, που ξεκίνησε με την εξέγερση της ανατολικής Λιβύης και την ξένη επέμβαση που οδήγησε στην πτώση του συνταγματάρχη Καντάφι, το 2011, αλλά στην ουσία δεν σταμάτησε ποτέ. Ο Χάφταρ, παλιό στέλεχος του στρατού του Καντάφι, που αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ (όπου πήρε, μάλιστα, την αμερικανική υπηκοότητα) και επέστρεψε στη Βεγγάζη το 2011, παρουσιάζεται ως διώκτης του ισλαμικού εξτρεμισμού, καθώς «καθάρισε» από τους τζιχαντιστές πολιτοφύλακες μεγάλα τμήματα της λιβυκής επικράτειας. Ταυτόχρονα όμως εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας για να καταλάβει νευραλγικές πόλεις, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και λιμάνια, και τώρα ετοιμάζεται με την ανοχή των ξένων να γίνει ένας νέος Καντάφι, ενώνοντας με τη βία την κατακερματισμένη Λιβύη…
Να σημειωθεί εδώ πως η προέλαση του Χάφταρ ανέβαλε… οριστικά την «εθνική συνδιάσκεψη» της 14ης Απριλίου, όπου υποτίθεται θα συζητιόταν το χρονοδιάγραμμα για «ελεύθερες εκλογές». Σάρατζ και Χάφταρ είχαν συναντηθεί το 2017 στη Γαλλία, καλεσμένοι του προέδρου Μακρόν, και είχαν συμφωνήσει να συνεργαστούν – αλλά οι εκλογές μάλλον δεν θα διεξαχθούν ποτέ.
Και όλα δείχνουν ότι στην προσπάθειά του αυτή διαθέτει τη σιωπηρή υποστήριξη τουλάχιστον δύο μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, δηλαδή της Γαλλίας –που παρά τις ανακοινώσεις «καταδίκης» από τον Μακρόν βλέπει τον Χάφταρ σαν το «κλειδί» για τη σταθεροποίηση της Λιβύης και, κυρίως, την παρεμπόδιση των προσφυγικών κυμάτων προς την Ευρώπη– και της Ρωσίας. Οσο για τις ΗΠΑ, μοιάζουν παντελώς αδιάφορες: το Πεντάγωνο ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες την «προσωρινή» αποχώρηση των λιγοστών Αμερικανών στρατιωτικών «συμβούλων», αφήνοντας τον Σάρατζ «στα κρύα του λουτρού»…
