Προέρχεται από τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και σήμερα είναι ένα από τα νέα προβεβλημένα στελέχη του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μάρκο Φούρφαρο, σαράντα τεσσάρων ετών, βουλευτής των «Δημοκρατικών» και μέλος της γραμματείας τους, εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ποια θεωρεί ότι είναι τα σημαντικότερα βήματα που πρέπει να γίνουν για να επιτευχθεί η συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων, διότι «η Αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι η κύρια μάχη της αφορά πρώτα απ’ όλα την ευτυχία των ανθρώπων». Αναφέρεται με περηφάνια στην υποψηφιότητά του, πριν από δέκα χρόνια, με την «Αλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» και ζητά να αποφευχθεί κάθε τάση απομονωτισμού «για να αλλάξει επιτέλους ο συσχετισμός δυνάμεων»
● Οι ευρωεκλογές, για το Δημοκρατικό Κόμμα πήγαν καλύτερα απ’ ό,τι έδειχναν τα γκάλοπ. Οι πιθανότητες να δημιουργηθεί ένα «ευρύ πεδίο συνεργασίας», μαζί με άλλες προοδευτικές δυνάμεις, αυξάνονται;
Οι ευρωεκλογές πήγαν σίγουρα καλύτερα απ’ ό,τι περίμεναν πολλοί. Ημασταν βέβαιοι ότι η αναφορά στην πραγματική, καθημερινή ζωή των Ιταλών ήταν η σωστή επιλογή και ότι θα απέδιδε και πολιτικά. Τους τελευταίους μήνες, η κυβέρνηση Μελόνι ενέκρινε μέτρα που ζημίωσαν τη δημόσια υγεία, έκαναν να οπισθοδρομήσει η αγορά της εργασίας, αύξησαν τη λεγόμενη ελαστική εργασία.
Η εθνικιστική Δεξιά παίζει το ίδιο παιχνίδι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες: προσπαθεί πάντα να βρει εξιλαστήρια θύματα
Μιλάμε για πλήγματα στα δικαιώματα των γυναικών, παρά το ότι η Ιταλία έχει γυναίκα πρωθυπουργό. Η εθνικιστική Δεξιά παίζει το ίδιο παιχνίδι, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες: προσπαθεί πάντα να βρει εξιλαστήρια θύματα. Στην Ιταλία αναφέρθηκαν, επί μήνες, σε ρέιβ πάρτι, σε θέματα όπως το αλεύρι από έντομα και το συνθετικό κρέας. Πράγματα που δεν είναι κύριας σημασίας για τη ζωή των πολιτών. Κάποιοι μας χλεύασαν, αλλά εμείς προτιμήσαμε να μιλήσουμε για την ανάγκη μιας πολιτικής διάστασης στην Ευρώπη, ώστε να ξεπεράσει τις εθνικές αντιφάσεις και να στοχεύσει σε ένα ομόσπονδο σύστημα. Μιλήσαμε για δημόσια υγεία, για την εργασία. Θεωρώ ότι γι’ αυτό πήγαμε καλά στις ευρωεκλογές και ότι, τώρα, υπάρχει μια ρεαλιστική προοπτική να οικοδομήσουμε ένα ευρύ πολιτικό πεδίο, σαφώς εναλλακτικό στη Μελόνι. Η Αριστερά είναι ολοζώντανη και, όταν αναφέρεται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, ξαναβρίσκει τον λαό και την ψυχή της.
● Και στην Ελλάδα, η δυνατότητα συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων αποτελεί κύριο θέμα συζήτησης. Υπάρχει κάποια χρήσιμη συμβουλή; Πώς μπορεί να εξασφαλιστεί μια ενωτική πορεία, με σεβασμό στις διαφορές;
Θα έλεγα, κυρίως, ότι πρέπει αλλάξουμε την οπτική γωνία μας. Να προσπαθήσουμε να εγκαταλείψουμε τη δική μας οπτική, εκείνη των βουλευτών και πολιτικών –που, εκ των πραγμάτων, είναι προνομιούχοι– και να έρθουμε στη θέση των πολιτών. Σε όλη την Ευρώπη ενισχύεται μια Δεξιά η οποία δεν είναι φιλελεύθερη, αλλά αντιδραστική, εθνικιστική, οπαδός της συντήρησης και η οποία αρνείται βασικά δικαιώματα. Κατάγομαι από την Τοσκάνη, όπου πολλές ναζιφασιστικές σφαγές έγιναν με τη συνενοχή του στρατιωτικού τάγματος «Χ ΜAS».
Μιλάμε για ανθρώπους που πετούσαν στον αέρα μικρά παιδιά για να μπορούν να τα πυροβολούν θανάσιμα οι ναζί. Στη σημερινή κυβέρνηση της Ιταλίας υπάρχουν δυνάμεις που θεωρούν ότι είναι καλύτερο να εξυμνείς την «Χ ΜAS», παρά να τραγουδάς το «Bella Ciao». Θεωρώ ότι υπάρχουν παρόμοια φαινόμενα και σε πολλές άλλες χώρες. Για τον λόγο αυτό, η Αριστερά πρέπει να δουλέψει με στόχο την ενότητα. Διότι στην αντίπερα όχθη υπάρχει ένας αντίπαλος πολύ χειρότερος από εκείνους που γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια. Ο στόχος αυτός, όμως, δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνον ως αντίθεση στις υπόλοιπες πολιτικές προτάσεις. Χρειάζεται αίσθημα ευθύνης, ώστε να ξεκινήσει μια κοινή πορεία, αλλά και με ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Δεν πρόκειται μόνο για ένα προοδευτικό πολιτικό πεδίο. Πρέπει να περιέχει ένα όραμα: να μπορεί, ένας νέος δεκαοκτώ ετών, να μεγαλώσει χωρίς να έχει ως μονόδρομο, για παράδειγμα, την ανασφάλεια και την έλλειψη βασικών εγγυήσεων στον χώρο της εργασίας.
● Και τι πρέπει να γίνει ως πρώτο βήμα;
Υπάρχει κάτι το βασικό: θεωρώ ότι μεγάλος αριθμός πολιτών, στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη, έπαψε να ψηφίζει και να στηρίζει την Αριστερά, επειδή θεώρησε ότι αποδέχτηκε, ως έχει, τη σημερινή πραγματικότητα. Οτι παραιτήθηκε, δηλαδή, από τις προσπάθειες να την αλλάξει, να αλλάξει τη ζωή των πολιτών. Ολοι ξέρουμε, βέβαια, ότι για να συμβεί αυτό πρέπει να κερδίσεις τη μάχη του συσχετισμού δυνάμεων. Είναι εύκολο να λέμε ότι ο κόσμος πρέπει να αλλάξει και να μένουμε απομονωμένοι, ενώ είναι πιο δύσκολο να καταφέρεις να συμπορευθείς με άλλους. Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να μπορείς να ελπίσεις σε μια πραγματική αλλαγή.
● Πριν από δέκα χρόνια δίνατε μάχη ως αναδυόμενο στέλεχος του κόμματος Αριστερά, Οικολογία και Ελευθερία, του Νίκι Βέντολα. Ησασταν υποψήφιος το 2014 με τη συμμαχία «Μια άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» και φτάσατε πολύ κοντά στην εκλογή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τι έχει αλλάξει από τότε στο εσωτερικό της Αριστεράς και για ποιο λόγο αποφασίσατε να ενταχθείτε στις δυνάμεις του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, του οποίου είστε ένα από τα πιο προβεβλημένα, νέα στελέχη;
Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Νίκι Βέντολα, το κόμμα Αριστερά Οικολογία και Ελευθερία είχαν, κατά την άποψή μου, ένα πολύ σημαντικό κοινό στοιχείο. Εννοώ μια Αριστερά ικανή να αναφέρεται στη ζωή των ανθρώπων, χωρίς μισόλογα και με μια προσέγγιση, παράλληλα, η οποία στόχευε στην ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών. Ηθελαν, δηλαδή, οι αρχές και τα ιδεώδη τους να μπορέσουν να επηρεάσουν την πραγματικότητα, ώστε η Αριστερά, μέσω συμμαχιών, να προσπαθήσει να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων. Τα τελευταία δέκα χρόνια, στην Ιταλία, το Δημοκρατικό Κόμμα άλλαξε σημαντικά, ενώ η Αριστερά, Οικολογία και Ελευθερία ως κόμμα δεν υπάρχει. Νομίζω ότι η σημερινή μου δράση συνδέεται και αποτελεί συνέχεια της στράτευσής μου στην «Αλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα». Αποφάσισα να ενταχθώ στους «Δημοκρατικούς» διότι θεωρώ ότι ξαναβρήκαν την ταυτότητά τους. Οτι το κόμμα αυτό είναι σε θέση να μιλήσει ξεκάθαρα στους πολίτες, αλλά χωρίς να απαρνείται την ιδέα ότι η εναλλακτική χτίζεται με πολλά χέρια, όχι μονάχη της. Οτι πρέπει να κερδίσουμε τις εκλογές, χωρίς να βάλουμε νερό στο κρασί των ιδεών μας, αλλά πολεμώντας με αυτοπεποίθηση και με κάποιους συνοδοιπόρους.
● Εκτός από το θέμα των δικαιωμάτων και των μειονοτήτων, για να ξανακερδίσετε τους απογοητευμένους ψηφοφόρους, είναι σημαντικό να ασχοληθείτε και με οικονομικές ανισότητες, την ανεργία, τους πολίτες που δεν έχουν λεφτά ούτε για να αγοράσουν φαγητό;
Σαφώς. Αλλά εγώ πιστεύω ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους, τα ατομικά δικαιώματα και οι κοινωνικές ανισότητες είναι, σε όλες τους τις μορφές, αλληλένδετα. Φτάνει να μπούμε σε ένα εργοστάσιο για να διαπιστώσουμε ότι μια γυναίκα κερδίζει λιγότερα από έναν άνδρα, ότι συχνά ένας ομοφυλόφιλος είναι επαγγελματικά σε πιο επισφαλή θέση από έναν ετεροφυλόφιλο. Το κύριο, κοινό στοιχείο είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η οποία περιλαμβάνει τη δουλειά, την προστασία της σεξουαλικής ταυτότητας, τη δυνατότητα να μπορεί να εργάζεται κανείς, αλλά και να χαίρεται τη ζωή του. Να μπορεί να αγοράσει ένα βιβλίο, να πάει ένα θέατρο, να δει ένα ματς ποδοσφαίρου. Η Αριστερά πρέπει να καταλάβει ότι η κύρια μάχη της αφορά την ευτυχία των ανθρώπων. Την αξιοπρεπή εργασία τους, με δίκαιους μισθούς και συνθήκες και με την προστασία των δικαιωμάτων μας.
● Είστε ένας από τους στενότερους συνεργάτες της Ελι Σλάιν, η οποία εξελέγη γραμματέας των «Δημοκρατικών» στην αρχή του 2023. Πολλοί θεωρούν ότι τα πήγε καλά στις ευρωεκλογές, διότι συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτια εκπροσώπους όλων των ρευμάτων του κόμματος. Εσείς τι πιστεύετε;
Πιστεύω ότι η Ελι Σλάιν κέρδισε διότι επέλεξε μια πορεία και τη διατήρησε, χωρίς να δώσει βάρος στις όποιες κριτικές τής ασκήθηκαν. Κέρδισε το συνέδριο του κόμματος και έφερε θετικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές και στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Διάλεξε να μην ακούσει όσους μιλούσαν για τακτικές και υστερόβουλες κινήσεις και προτίμησε να αναφερθεί σε συγκεκριμένα πράγματα. Στην υγεία, την παιδεία, την εργασία και στην προστασία των μειονοτήτων. Την ευνόησε και το ότι δεν είχε καμιά σχέση με τα τελευταία χρόνια διακυβέρνησης της χώρας και με κάποιες λανθασμένες επιλογές του κόμματος. Πιστεύω ότι τη βοήθησε, επίσης, το ότι είναι μια νέα γυναίκα, η οποία δεν αποτελεί μέρος του παγιωμένου, πολιτικού συστήματος της Ιταλίας. Το τελευταίο αυτό στοιχείο θεωρήθηκε συχνά ένα αδύναμο σημείο της το οποίο, όμως, μετατράπηκε και σε ισχυρό χαρτί. Η γραμματέας μας τείνει να κάνει όσα υπόσχεται, κάτι το οποίο είναι κάθε άλλο παρά δεδομένο στον χώρο της πολιτικής. Διότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των «Δημοκρατικών» ήταν, ακριβώς, το χάσμα ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Κάποιοι σχολιαστές την κατηγόρησαν για υπερβολικό ριζοσπαστισμό. Στην πραγματικότητα, απέδειξε ότι διαθέτει επιμονή και πάθος. Πριν από δύο μήνες κατάφερε να οδηγήσει το «Partito Democratico» σε εκλογικό αποτέλεσμα του 24%. Ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι προβλέψεις αναφέρονταν σε ποσοστό του 20%…
● Θεωρείτε ότι θα βρεθεί ένα modus vivendi, μια κοινή πορεία για συνεργασία με τα Πέντε Αστέρια;
Είμαι βέβαιος πως θα τα καταφέρουμε. Πιστεύω ότι και οι δύο έχουμε την επίγνωση ότι η Ιταλία χρειάζεται μια εναλλακτική απέναντι στην Τζόρτζια Μελόνι και στον Ματέο Σαλβίνι. Η υγεία, η εργασία και τα δικαιώματα θεωρώ ότι θα πρέπει να αποτελέσουν τα κύρια σημεία αναφοράς μας. Υπάρχουν διαφορές βέβαια, αλλά μπορούν άνετα να ξεπεραστούν. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές ξεκινήσαμε ήδη μια συνεργασία με τους «πεντάστερους», με συμμαχίες που μας οδήγησαν σε σημαντικές νίκες.
● Θεωρείτε σημαντικό το να μπορέσει να αναπτυχθεί μια στενότερη συνεργασία ανάμεσα στις προοδευτικές δυνάμεις των μεσογειακών χωρών;
Βεβαίως, είναι σημαντικό όχι μόνο για την Αριστερά, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. Η μόνη σωτήρια προοπτική είναι η οικοδόμηση μιας «πολιτικής Ευρώπης». Η Δεξιά προσπαθεί να πετύχει την επιστροφή στο παρελθόν, στο κράτος-έθνος που κλείνεται στον εαυτό του· και θα την πληρώσουν, όπως πάντα, μόνον οι φτωχοί πολίτες. Χρειαζόμαστε, αντιθέτως, μια Ευρώπη με αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, διότι υπάρχουν τραγικές πολεμικές συρράξεις και η Ιστορία μάς λέει ότι η ενωμένη Ευρώπη οικοδομήθηκε με βάση το όνειρο ανθρώπων όπως ήταν ο Αλτιέρο Σπινέλι και ο Ερνέστο Ρόσι. Το όνειρο μιας ηπείρου χωρίς άλλους πολέμους. Η ειρήνη είναι μέρος του DNA μας και αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ.
● Πότε θα ξεκινήσει η πολιτική πτώση της Τζόρτζια Μελόνι;
Εγώ πιστεύω ότι έχει ήδη αρχίσει και νομίζω ότι σύντομα θα γίνει εμφανής. Μπορείς να κοροϊδέψεις τον κόσμο για ένα μικρό χρονικό διάστημα, όχι όμως για πάντα. Η Μελόνι προσπαθεί να παίξει τα χαρτιά της «κακιάς, άκαρδης Ευρώπης», του Σόρος, των μεταναστών, των ΜΚΟ, των ρέιβ πάρτι. Επιμένει πάντα σε ένα θέμα, για να αποπροσανατολίσει τον κόσμο. Αλλά οι Ιταλοί υποφέρουν εξαιτίας του ατέλειωτου χρόνου αναμονής στα νοσοκομεία, των εξευτελιστικών αμοιβών, των εργατικών ατυχημάτων. Ο κόμπος θα φτάσει στο χτένι, διότι οι συμπατριώτες μας θα αρχίσουν να λένε: «Mετά από τόσα χρόνια διακυβέρνησης της Μελόνι, τι άλλαξε στην καθημερινή ζωή μου;». Και όταν συνειδητοποιήσουν ότι η κατάσταση άλλαξε, αλλά προς το χειρότερο, θα γίνει εμφανής η αναπόφευκτη πτώση της. Στην Ευρώπη, η Ιταλία έχει απομονωθεί, ενώ έχουμε γίνει και ανέκδοτο εξαιτίας των νοσταλγών του φασισμού. Η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, πριν φτάσουμε στο απροχώρητο.
