«Μυρίζει ακόμη το νυχτολούλουδο. Αρα νικάμε»

Το ντισνεϊκό μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων «Η Λαίδη κι ο Αλήτης», εβδομήντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή του, εξακολουθεί να συγκινεί μικρούς και μεγάλους με την αφοσίωση και τον έρωτα ανάμεσα σε ένα αδέσποτο αρσενικό ημίαιμο και ένα θηλυκό καθαρόαιμο κόκερ σπάνιελ. Χωρίς τον έρωτα –θα ήταν άλλωστε παρά φύση– αλλά με μια υπέροχη φιλία μεταξύ του μικρόσωμου σκύλου Earl και της χαριτωμένης γάτας Mooch στο επίκεντρο φιλοτεχνεί εδώ και δεκαετίες ο Patrick McDonnell τη σειρά Mutts. Παρόμοιες ιστορίες αγάπης και φιλίας μεταξύ κατοικίδιων, ζώων συντροφιάς και άλλων τετράποδων έχουν υπάρξει πολλές. Στη μακρά αλυσίδα έρχεται τώρα να προστεθεί και ένα ακόμα αξιαγάπητο ζευγάρι ζώων από τον Παναγιώτη Πανταζή, γνωστότερο καλλιτεχνικά ως Pan Pan: ο αδέσποτος και κοκαλιάρης Κεράσης που τριγυρνά στα σοκάκια της Αθήνας αναζητώντας περιπέτειες και η στρουμπουλή οικόσιτη Φουφού –Φλωρεντία τη φωνάζουν οι δικοί της– που είναι διαρκώς νυσταγμένη!

Ο Pan Pan είναι ιδιαίτερα γνωστός και επιτυχημένος τα τελευταία χρόνια ως μουσικός που με τα πλήκτρα του και τις συνθέσεις του δημιουργεί ατμοσφαιρικές μελωδίες και ρυθμικά μοτίβα με επιρροές από ποικίλα είδη, ενώ οι συναυλίες που πολύ επιλεκτικά δίνει αποτελούν αξέχαστη εμπειρία για τους φίλους της μουσικής του. Παράλληλα, όμως, και έχοντας ξεκινήσει από πιο παλιά αυτή την καριέρα, ο Pan Pan είναι δημιουργός κόμικς πλούσιων σε συναίσθημα και με μεγάλα αφηγηματικά και νοηματικά βάθη. Επιπλέον είναι και αρχιτέκτονας, κάτοχος μάλιστα μεταπτυχιακού τίτλου, που άσκησε μόνο για λίγο το επάγγελμα του μηχανικού καθώς τον κέρδισαν οριστικά και ολοκληρωτικά η μουσική και η ένατη τέχνη.

Από τα πιο πρόσφατα έργα του είναι η θαυμάσια προσαρμογή σε κόμικς του καζαντζακικού Καπετάν Μιχάλη με απόλυτο σεβασμό στο πρωτότυπο αλλά και με ποικιλία αφηγηματικών τεχνασμάτων και οπτικών μεθόδων που ανανεώνουν το ενδιαφέρον για το έργο και επιτρέπουν αβίαστα την αναπόφευκτη συμπύκνωση ενός ογκώδους βιβλίου. Από τα παλαιότερα έργα του Πανταζή ξεχωρίζουν το νοσταλγικό «Μέρες λατρείας» για την αθωότητα της νεότητας, η βιογραφία του μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή σε σενάριο του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη, η προσαρμογή τού «Στα Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα σε σενάριο του Γιάννη Ράγκου, η σειρά «Common Comics» κ.ά.

Το πιο μεγάλο σε έκταση έργο του που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα (232 σελίδες) είχε δημοσιευτεί πρώτη φορά σε συνέχειες στην πλατφόρμα socomic.gr που επί σειρά ετών φιλοξένησε δεκάδες δημιουργούς και έφερε το έργο τους σε επαφή με ένα μαζικό κοινό. Με τον παράξενο τίτλο «Μαρμελάδα Κεράσι», ο Πανταζής αφηγείται και σχεδιάζει τις μητροπολιτικές περιπέτειες ενός λιπόσαρκου, περίεργου και φιλομαθούς γατούλη και της αγαπημένης του φίλης.

Μπορεί τα δυο ζωάκια να προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους και να εκπροσωπούν άλλες κοινωνικές «τάξεις» –ο Κεράσης μεγαλωμένος στον δρόμο, πεινασμένος και διαρκώς περιπλανώμενος, η Φουφού μαθημένη στα σαλόνια, τις ακριβές λιχουδιές, την καλοπέραση και την ασφάλεια–, αλλά αυτό δεν απαγορεύει να έρθουν κοντά, να αγαπηθούν, να συζητούν, να ονειρεύονται, να ταξιδεύουν με τον νου τους πέρα και μακριά από τους θορυβώδεις δρόμους της Αθήνας: «Από Κυψέλη ώς Πατήσια και Πολύγωνο ώς Γκύζη, Αμπελόκηπους και Ψυχικό, η ρίμα μου σ’ αγγίζει. Από Κυψέλη ώς Πολύγωνο και Γκύζη ώς Πατήσια, η ρίμα μου σε κυνηγά από υπονόμους σε ξωκλήσια», ραπάρει ο Κεράσης, πάντα ερωτευμένος με τη Φουφού, πάντα ονειροπόλος, παρασέρνοντας κι αυτήν: «Μυρίζει ακόμη το νυχτολούλουδο», του λέει. Κι αυτός σκαρφαλωμένος στη μάντρα ενός κατάφυτου κήπου σαν όαση στο κέντρο της Αθήνας τής απαντά θριαμβευτικά: «Αρα νικάμε».

Με τέτοιες μυρωδιές, τέτοια χρώματα, τέτοια λουλούδια και τέτοια συναισθήματα ακόμα και η Αθήνα μπορεί να είναι όμορφη. Ο Πανταζής έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι την αγαπά πολύ και κατ’ επέκταση την αγαπά και ο Κεράσης που είναι «ντελιγάτος» και θέλει να την περπατά μέχρι να τον πονέσουν τα «γατουσάκια» του: «Αυτά τα μπαλκόνια σαν πιάνα. Αυτές οι άνετες ζαρντινιέρες. Αυτοί οι καλομελετημένοι σωλήνες. Η Αθήνα είναι το καλύτερο μέρος για να ζεις και να διατηρείσαι φιτ. Ευχαριστούμε, εργολάβοι. Ευχαριστούμε, νομοθέτες», μονολογεί εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του και τον γατίσιο θαυμασμό του για μια πόλη που ίσως τελικά να είναι όμορφη, γεμάτη κρυψώνες και εκπλήξεις, γεμάτη περιπέτεια και κρυμμένους θησαυρούς. Μόνο αν είσαι γάτα. Κι αν μπορείς να προετοιμάζεις με τη φαντασία σου το μέλλον σου αλλά και να πλάθεις το παρελθόν σου. Ο Κεράσης το καταφέρνει αυτό πολύ καλά επινοώντας το πριν και προσπαθώντας, μάταια, να μοιραστεί τον ενθουσιασμό του με τη Φουφού.

Στις μελαγχολικές αναπολήσεις του έχει ταξιδέψει στο Διάστημα, στα Εξάρχεια, στα Τουρκοβούνια, έχει φτάσει σε παράλληλα Σύμπαντα και άλλες διαστάσεις, έχει συναντήσει τον άλλο του εαυτό, έχει γίνει καπετάνιος σε καράβι, πρωταθλητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σωτήρας της Γης απέναντι σε εξωγήινους εισβολείς, ιπτάμενος γάτος πάνω σε σιδερώστρα. Αλλά δεν παύει ποτέ να είναι ο Κεράσης, ο αιώνια ερωτευμένος και αθεράπευτα ρομαντικός γάτος σε ένα υπέροχο κόμικς για την αγάπη και την ομορφιά της ζωής όταν ξέρεις να τη μοιράζεσαι.