Δεν είναι και ολοκαίνουργια. Αλλά είναι του Παναγιώτη Πανταζή.

Που κάθε δουλειά του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και χαίρομαι να γράφω γι’ αυτήν.

Αυτή, όμως, μου είχε διαφύγει. Απολογούμαι με λίγα θερμά λόγια για την «Ηλέκτρα» (αυτοέκδοση με την υποστήριξη του socomic.gr).

Μια μικρή κόμικς ιστορία για έναν ισόβιο έρωτα με φόντο και σκηνικό μια τεράστια, αλλόκοτη μηχανή που επεκτείνεται κι απλώνεται σαν γάγγραινα, σαν αχόρταγο τέρας καταπίνει μέρα μέρα τους κατασκευαστές της, καταλαμβάνει τον ζωτικό τους χώρο, τους ενσωματώνει και μεταφορικά τους εντοιχίζει ανάμεσα σε καλώδια και διακόπτες, τους εξορίζει απ’ το πραγματικό και τους φυλακίζει στην άβυσσο της εμμονής και της ουτοπίας.

Μέχρι ο θάνατος να τους χωρίσει. Κάπου στην ελληνική επαρχία, αιώνες πριν ανακαλυφθεί ο ηλεκτρισμός.

Αλλά αν ο θάνατος είναι μια καινούργια αρχή, εκεί τελειώνει το φορτισμένο με συναίσθημα, γλυκό παραμύθι του Πανταζή κι αρχίζει μια νέα ζωή.

Με τη βοήθεια της βροχής, της μουσικής και του έρωτα που παραμένει ζωντανός με την αρωγή της μηχανής. Και της ουτοπίας.