«Ηταν υπέροχα Τζέσι όταν φτάσαμε στην κορυφή και κοιτάξαμε έξω. Η πόλη έλαμπε λες και κάποιος είχε σκορπίσει χρυσόσκονη από το τέρμα του Χάρλεμ ώς το Battery Park… Τα έντομα εδώ πάνω πετούσαν ολόγυρα μέσα στα φώτα και τη θαλπωρή. Κοίταξα έξω αυτήν την πρώτη νύχτα και το μόνο που μπορούσα να δω ήταν την Αμερική να απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση. Μου ‘ρθε αυτή η τρελή ιδέα… Αν πηδούσα από το Empire State Building θα μπορούσα να προσγειωθώ σε όποιο σημείο της Αμερικής ήθελα. Και η μεγάλη περιπέτεια μπορούσε να αρχίσει. Αυτή η πόλη είναι τόσο όμορφη απόψε όσο την πρώτη φορά που την αντίκρισα. Σ’ αγαπώ Νέα Υόρκη! Σ’ αγαπώ γαμώτο». 

«Αυτό ξαναπές το, αμήν!» 

(Διάλογος από το κεφάλαιο Proud Americans του «Preacher» των Garth Ennis και Steve Dillon με θέα τους Δίδυμους Πύργους, το 1997. Τέσσερα χρόνια μετά, το ειρωνικό «αμήν» από τα χείλη του αλλόκοτου και βασανισμένου ιεροκήρυκα θα δεν θα ακουγόταν πια ως φάρσα, αλλά ως τραγωδία.)