Η αποκαλούμενη «σχεδιαστική δεινότητα» ως, τάχα, προϋπόθεση των ρεαλιστικών απεικονίσεων είναι ένας μύθος που έχει καταπέσει εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα στην τέχνη.

Στα κόμικς, αυτό ισχύει στον υπερθετικό βαθμό. Η εικόνα οφείλει να συνεργάζεται αρμονικά με το κείμενο, όσο «απλοϊκή» κι αν φαίνεται. Και η φαινομενική «απλοϊκότητα» μπορεί να είναι το μεγάλου ατού της. Οπως ακριβώς στο Cyanide and Happiness των Rob DenBleyker, Kris Wilson, Dave McElfatrick και Matt Melvin ή στο Cynical Man του Matt Feazell ή στο καθ’ ημάς Σπιφ και Σπαφ του Τάσου Ζαφειριάδη.

Σ’ αυτά τα μονοπάτια, αλλά προσθέτοντας και τους δικούς του λογοπλαστικούς βηματισμούς, βαδίζει και ο Βαγγέλης Χατζηδάκης με το «Full Phat» (εκδόσεις Jemma Press), μια συλλογή από στριπ γεμάτα λογοπαίγνια, ανατροπές, νεολογισμούς, μεταφορικές ερμηνείες της γλώσσας ή, το αντίθετο, απόλυτες κυριολεξίες που διαστρέφουν τις λέξεις. Και πάνω απ’ όλα με απολαυστικά σχέδια που με ελάχιστες γραμμές αποδίδουν ιδανικά τους παραπαίοντες χαρακτήρες στην άβυσσο των πολλαπλών νοημάτων.