«Αλλες εικόνες» χαρακτηρίζει ο Scott McCloud στο «Κατανοώντας τα Κόμικς» όλα τα λοιπά εικαστικά στοιχεία που συνθέτουν τα έργα της ένατης τέχνης (μάλλον και τις γελοιογραφίες) πέρα από το κείμενο και το αναπαραστατικό σχέδιο.
Σε αυτά συγκαταλέγονται τα γράμματα ως σχεδιάσματα, τα πλαίσια, τα μπαλονάκια, οι ονοματοποιίες, τα σημεία στίξης κ.λπ. Κι αφού είναι σχέδια, μπορούν να αποκτούν μεταφορική υλική υπόσταση. Κάποτε ο Plantu είχε γράψει δεκάδες φορές τη φράση «δεν πρέπει να σχεδιάζω τον Μωάμεθ» με τρόπο που οι λέξεις δημιουργούσαν το πρόσωπο του προφήτη. Ο Craig Thompson στο Habibi φιλοτέχνησε μια υπέροχη βροχή αποτελούμενη από τους στίχους του «Τραγουδιού της Βροχής» του Ιρακινού ποιητή Badr Shakir al-Sayyab.
Και των δύο, ωστόσο, είχε προηγηθεί ο Γιάννης Καλαϊτζής που το 2002 εν τω μέσω ενός οργίου παραπληροφόρησης, ΚΥΠατζίδικων μεθόδων, κατευθυνόμενης ροής «συγκλονιστικών ειδήσεων» και «αποκλειστικών αποκαλύψεων» δημιούργησε μια μοναδική και ανθρωποφάγο θάλασσα λέξεων, έτοιμη να κατασπαράξει τον καθένα μας. Με τέτοιες γελοιογραφίες σταθήκαμε δυνατοί και αντέξαμε.
