Στην πτέρυγα τη νύχτα οι ήχοι με τρομάζουν,

Το ασήμι που φέγγει τους κάνει και ουρλιάζουν.

Φοβάμαι να πάω, φοβάμαι να κοιτάξω,

μα θέλω να μάθω, δε θέλω να αποδράσω!

Στην τρύπα της φλέβας χωράω να περάσω,

Δεν βλέπω τι είναι μα κοντεύω να το φτάσω.

Στη γυάλα νομίζω πως είδα ένα ψάρι,

το χρώμα του δείχνει πως ήταν μανιτάρι!

Δοχεία, σωλήνες και πλαστικά λουλούδια,

Επάνω τους πεθαίνει μια άσπρη πεταλούδα.

Βγαίνω στο κρύο και ακούω κάποιον να φωνάζει:

«Το μόνο που θέλω είναι να φυσάει!»

Με τους στίχους από «Το Τραγούδι της Πτέρυγας Δ΄» τελειώνει το Δυστοπικό Ρεύμα του Κυριάκου Μακρή (εκδόσεις του Κάμπου), ένας δεκαεξασέλιδος κόμικς-«μονόλογος» με κυρίαρχο το εικαστικό στοιχείο.

Σωληνάκια, κρεβάτια νοσοκομείων, αναπηρικές καρέκλες, οροί και ένας ασυνήθιστος δρεπανηφόρος Χάροντας συνθέτουν μια σκοτεινή, εξπρεσιονιστική αντεργκράουντ μίνι αφήγηση.

Σαν τα τελευταία λόγια, λίγο πριν από την πράσινη γραμμή στην οθόνη, εκεί που δεν περνάει η ζωή σαν ταινία μπροστά στα μάτια σου αλλά κυριαρχεί ο φόβος.