Πριν από ακριβώς είκοσι χρόνια, τέτοιες χριστουγεννιάτικες μέρες, ο κινηματογραφικός κόσμος αποθέωνε την καλλιτεχνική πρωτοτυπία και την αρτιότητα μιας, φαινομενικά, παιδικής ταινίας.
Το Toy Story, πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή της Pixar, σε σκηνοθεσία του John Lasseter, με πρωταγωνιστές έναν ντροπαλό καουμπόι, έναν φαντασμένο διαστημάνθρωπο, έναν σκύλο-ελατήριο, έναν ανασφαλή δεινόσαυρο, ένα γουρουνάκι-κουμπαρά και μια συναρμολογούμενη πατάτα άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε κινούμενα σχέδια.
Στην πιο συγκλονιστική σκηνή, ο Buzz Lightyear, αδυνατώντας να δεχτεί πως δεν είναι ιπτάμενος διαστημικός φύλακας παρά μόνο ένα φθαρτό πλαστικό παιχνίδι, προχωρά στο απονενοημένο διάβημα: σκαρφαλώνει στη σκάλα και ξεχύνεται στους αιθέρες.
Δευτερόλεπτα αργότερα θα βρεθεί σωριασμένος στο πάτωμα, κομματιασμένος και με κατεστραμμένο το μέχρι πριν από λίγο τεράστιο «εγώ» του.
Η οδυνηρή συνειδητοποίηση της πραγματικής του φύσης και η είσοδός του στον αληθινό κόσμο ώθησαν τον Terry Gilliam να περιλάβει το Toy Story στις δέκα καλύτερες, κατ’ αυτόν, ταινίες της ιστορίας του κινηματογράφου.
Αντί για Αϊβασίληδες και Meg Ryan, φέτος τα Χριστούγεννα δείτε με τα παιδιά σας Toy Story.
