Ο ενθουσιασμός από τα κέρδη πολλές φορές σε συνεπαίρνει τόσο που ξεχνάς ότι η ζωή σου θα πρέπει να συνεχιστεί και μετά τις στιγμές της μέθης και της παραζάλης. Η επιτυχία, το χρήμα, οι επευφημίες σε παρασύρουν μέχρι τον γκρεμό της ύπαρξής σου, εκεί που ένα βήμα πιο πέρα μπορεί να σημαίνει ακόμα περισσότερα κέρδη αλλά γίνεται και το σημείο χωρίς επιστροφή. Αλλά, διάολε, δεν μπορείς να κρατηθείς. YOLO! Αφήνεσαι στη γλυκιά κόλαση της απληστίας σου και όπου βγει.

Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονταν τα επιφανή στελέχη της αγροτοκτηνοτροφικής Δεξιάς που εμπλέκονται στο σκάνδαλο (η λέξη είναι λίγη για να περιγράψει το τσιμπούσι) του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν είχαν σταματημό! Προσπαθώ να ψυχολογήσω αυτή τη συμπεριφορά αλλά δεν τα καταφέρνω. Πόσα χρήματα σκόπευαν να εισπράξουν; Με ποια προοπτική; Οτι δεν θα τους έπαιρναν χαμπάρι ποτέ; Θα συνέχιζαν την απάτη για πάντα; Είχαν επίγνωση των πράξεών τους ή η ηδονή τούς τύφλωσε και έγινε ένας διαρκής οργασμός; Ο Φραπές, ο Χασάπης, η κυρία με τα χρυσά μαλλιά που έγιναν σταχτί στο δικαστήριο και στο βάθος ο Μάκης πόσες Φεράρι και Πόρσε χρειάζονταν, πόσα μαϊμού-λαχεία έπρεπε να εισπράξουν για να δικαιολογήσουν τον πλούτο, τι σκατά είχανε στο κεφάλι τους; Αφού είναι γνωστό πως όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο πιο οδυνηρή θα είναι η πτώση.

Υπάρχει όμως ένας κίνδυνος. Παρακολουθώντας τις συνεδριάσεις της εξεταστικής επιτροπής είναι φανερό πως αυτά τα στελέχη δεν νοιάζονταν για τίποτα, φάγαν ό,τι φάγαν, τώρα καληνύχτα. Τώρα θα τους βλέπουμε να πέφτουν και να παίρνουν μαζί τους όποιον μπορούν. Αρκεί να μην αλληλοσκοτωθούν οι κατήγοροί τους. Που βλέποντας πόσο εύκολη είναι η «λεία» θα προσπαθήσουν να αποκομίσουν όσο περισσότερα οφέλη για τους ίδιους. Με ορατή την πιθανότητα να αλληλοεξοντωθούν για το ποιος είναι καλύτερος από τους άλλους, ποιος έχει μικρότερες ευθύνες για το παρελθόν, ποιος είχε λιγότερες πολιτικές σχέσεις με τους οπεκεπέδες.