Στα κόμικς συνυπάρχουν η εικόνα και ο γραπτός λόγος με συγκολλητική ουσία την αφηγηματικότητα.

Το αποτέλεσμα της συνύπαρξης είναι πολλαπλασιαστικό και δεν αποτελεί το απλό άθροισμα των μερών.

Ο τρόπος που τα γράμματα, τα panels, τα σημεία στίξης, τα μπαλονάκια, οι ονοματοποιίες, τα σύμβολα κ.λπ. αποτελούν εικαστικά στοιχεία έχει μελετηθεί διεξοδικά από τον Scott McCloud στο «Κατανοώντας τα Κόμικς».

Ο Γιάννης Καλαϊτζής σε γελοιογραφίες του, ο Craig Thompson στο Habibi, ο Plantu στο σκίτσο του για τον Μωάμεθ και τόσοι άλλοι έχουν μετατρέψει τις λέξεις σε αναπαραστατικές εικόνες πολύ επιτυχημένα.

Υπάρχει όμως και το αντίθετο: ο τρόπος που ορισμένες φόρες, με ευφυΐα και πρωτοτυπία, οι εικόνες αποκτούν αξία γραμμάτων και αριθμών και συμπαρατιθέμενες υποστασιοποιούνται ως γραπτός λόγος.

Ο πρωτοπόρος και πειραματιστής δημιουργός κόμικς Harry Tuthill (1886-1957) το έπραξε από τη δεκαετία του 1910 στη σειρά The Bungle Family.

Και το 1933 ένα σμήνος από πάπιες εύχονται «Καλή Χρονιά» στους αναγνώστες με αυτόν τον τρόπο.