Τα δυο βιβλία με υπερήρωες που έχουν ασκήσει τη μεγαλύτερη επίδραση πάνω μου –εξαιρουμένων των Watchmen και The Dark Knight τα οποία δεν είναι αμιγώς υπερηρωικά αλλά μάλλον αντι-υπερηρωικά– είναι σχεδιασμένα από τον ίδιο καλλιτέχνη, τον Alex Ross. Αναφέρομαι σε δυο εμβληματικά έργα των ‘90s, το Marvels σε σενάριο του Kurt Busiek και το Kingdom Come σε σενάριο του Mark Waid.

Στο πρώτο, οι δυο δημιουργοί περιγράφουν τη γέννηση του σύμπαντος της Marvel και την εμφάνιση των πρώτων υπερηρώων σε μια σαστισμένη Νέα Υόρκη που παρακολουθεί άφωνη αυτά τα αλλόκοτα πλάσματα με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις και τις εκκεντρικές στολές. Στο δεύτερο, οι αποσυρμένοι και ηλικιωμένοι υπερήρωες της DC επιστρέφουν και αναλαμβάνουν εκ νέου δράση όταν οι επίγονοί τους χάνουν τον έλεγχο και απαρνούνται τις θεμελιώδεις αξίες της πρώτης γενιάς.

Και στα δυο έργα, δεσπόζουν οι εικόνες του Alex Ross με τις συγκλονιστικές εκφράσεις των προσώπων, τις μπαρόκ συνθέσεις, τον φρενήρη τεμαχισμό των σελίδων, τα χρώματα που συνοδεύουν αρμονικά τις συνειδητές εξάρσεις και υφέσεις του σεναρίου. Μέσω της καριέρας του και των έργων του τα τελευταία 30 χρόνια και στα δύο μεγαθήρια των κόμικς, την Marvel και την DC, ο Alex Ross έχει αποδείξει ότι αν και λατρεύει να σχεδιάζει υπερήρωες, προτιμά να το κάνει με το δικό του στυλ και να προσφέρει εκπλήξεις. Πολλές φορές με κίνδυνο να παρεξηγηθεί. Κάτι που επιβεβαιώνεται και από τη «Μοιραία Συνάντηση» (εκδόσεις Anubis, μετάφραση: Ηλίας Τσιάρας) που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά σε σενάριο και σχέδια του Alex Ross.

Η πρόσφατη δουλειά του αποτελεί μια επιστροφή στις ρίζες, έναν ύμνο στους FantastIc Four, τους πρώτους υπερήρωες των Stan Lee και Jack Kirby και ταυτόχρονα ένα ψυχεδελικό πανηγύρι χρωμάτων και σχημάτων που παραπέμπει στη δεκαετία του 1960 και τις απαρχές του σύμπαντος της Marvel. Μπορεί μετά από χρόνια να μη θυμόμαστε τη «Μοιραία Συνάντηση» για το σενάριό της –αποτελεί μια απλή, ίσως και προσχηματική, ιστορία όπως αυτές των πρώτων χρόνων των Fantastic Four– αλλά σίγουρα θα μείνει αξέχαστη για τα σχέδια αυτού του τεράστιου καλλιτέχνη που λέγεται Alex Ross.