Το τραγούδι γράφτηκε το 1931 από την Αμερικανίδα ακτιβίστρια, ποιήτρια και τραγουδοποιό Florence Reece στη διάρκεια μιας μεγάλης απεργίας ανθρακωρύχων που έγινε στην κομητεία Χάρλαν στο Κεντάκι (η ίδια ήταν κόρη και σύζυγος ανθρακωρύχου), η οποία αιματοκυλίστηκε. 

Έπειτα από 42 χρόνια έγινε ακόμα μια μεγαλειώδη απεργία από τους ανθρακωρύχους με την πολύτιμη συμπαράσταση των γυναικών τους, η οποία αποτέλεσε το θέμα του βραβευμένου με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «Harlan County, USA» της Barbara Kopple. Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή της στη Νόρα Ράλλη, που δημοσιεύεται στις «νησίδες» οι οποίες κυκλοφορούν με την «Εφ.Συν.-Σαββατοκύριακο» εκτάκτως σήμερα, η Kopple λέει μεταξύ άλλων: «[…] αυτή ακριβώς ήταν η κατάσταση το 1975. Οι ανθρακωρύχοι τότε για τρεχούμενο νερό πάλευαν (τα σπίτια τούς τα έδινε η διοίκηση της εταιρείας). Για να έχουν στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πάλευαν. Οι γυναίκες βγήκαν μπροστά: οργάνωσαν τον αγώνα, πηγαίνανε ξημερώματα να παρεμποδίσουν τους απεργοσπάστες να μπουν στις εγκαταστάσεις των ορυχείων, στάθηκαν μπροστά από την αστυνομία (που ήταν με τη μεριά των αφεντικών φυσικά). Και μιλάμε για γυναίκες με ελάχιστη μόρφωση και πολύ σκληρή ζωή. Και βγαίνει η υπέροχη Florence Reece σε ένα συνέδριο των εργατών και παίρνει τον λόγο: και αρχίζει να τραγουδάει αυτό το τραγούδι που είχε γράψει η ίδια… Ως σήμερα κλαίω από βαθιά συγκίνηση κάθε φορά που την ακούω». 

Το κομμάτι διασκευάστηκε και τραγουδήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες, εμείς όμως ακούμε την εκδοχή -και την υπέροχη ερμηνεία- της Natalie Merchant, που αγαπήθηκε περισσότερο απ’ όλες όσες έγιναν.