«Ενα μεγάλο, φουσκωμένο ποτάμι η οργή του λαού πλημμύρισε χθες την Ελλάδα. Ολες οι γενιές, σε κάθε γωνιά της χώρας, απαίτησαν δικαιοσύνη για τους νεκρούς, τους επιζήσαντες, τις οικογένειές τους – αλλά και για όλους μας. Οι διαδηλώσεις σε 80 πόλεις ήταν πρωτοφανείς σε συμμετοχή – αντίστοιχες σε βαρύτητα με το συλλογικό τραύμα και την κοινωνική οδύνη που έχει προκαλέσει η σιδηροδρομική τραγωδία. […] Οι χθεσινές ιστορικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα απέτισαν τον καλύτερο φόρο τιμής στους νεκρούς συνανθρώπους μας. Κυρίως γιατί ήταν μια υπόσχεση ότι το ανθρώπινο ποτάμι, που φουσκώνει καιρό τώρα από αγανάκτηση, που διεκδικεί τη ζωή του, δεν γυρίζει πίσω…» (απόσπασμα από την Αποψη της σημερινής «Εφημερίδας των Συντακτών»).
Βλέποντας τα πλήθη των διαδηλωτών που κατέκλυσαν χθες όλη την Ελλάδα, δεν γινόταν να μη σου έρθει στο μυαλό το τραγούδι που ακούμε σήμερα. Γράφτηκε από τον Θάνο Μικρούτσικο για την παράσταση του έργου του Λόπε ντε Βέγα, «Φουέντε Οβεχούνα», στο ΚΘΒΕ το 1976-77 σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη, ο οποίος έγραψε και τους στίχους των τραγουδιών που ακούγονταν σε αυτήν. Το ερμήνευσε σε πρώτη εκτέλεση η Μαρία Δημητριάδη, η οποία εμφανιζόταν και στην παράσταση.
