Το τραγούδι γράφτηκε από τον Γιάννη Μαρκόπουλο, σε στίχους του λογοτέχνη και δημοσιογράφου Μήτσου Κασόλα, στη διάρκεια της χούντας και ακούστηκε για πρώτη φορά από τον συνθέτη στη «Δοκιμή» του Ζυλ Ντασσέν (1974), ένα δραματοποιημένο ντοκουμέντο-καλλιτεχνική μορφή αντίστασης στη δικτατορία που παρουσίαζε τις πρόβες και τα γυρίσματα μιας ταινίας με θέμα τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973 και τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι αντιχουντικοί αγωνιστές.
Στις συναυλίες που γίνονται τα χρόνια που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση το ερμηνεύει ο Παύλος Σιδηρόπουλος μαζί με τον Μαρκόπουλο. Το 1987 συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο «Τολμηρή επικοινωνία» απ’ όπου το ακούμε σήμερα, πάντα σε ερμηνεία των Σιδηρόπουλου – Μαρκόπουλου, με τον πρώτο ν’ απαγγέλλει αποσπάσματα από το ποίημα «Θηρασία» του Δημήτρη Βάρου εμβόλιμα.
«Κι εκείνος κι εκείνος κι εκείνος που σωπαίνει θα χαθεί, θα χαθεί» λέει το ρεφρέν του τραγουδιού, που αφιερώνεται σε όσους/ες δεν σώπασαν. Μίλησαν και 49 χρόνια μετά εξακολουθούν ν’ ακούγονται· πεντακάθαρα…
