Στον κώδικα τιμής των σαμουράι, η ατίμωση και η ντροπιαστική ήττα ξεπλένονταν μόνο με χαρακίρι. Ωστόσο, μια κατηγορία «άστεγων» και περιπλανώμενων σαμουράι ήταν οι ρόνιν. Ενας σαμουράι γινόταν ρόνιν όταν ο αφέντης του πέθαινε ή έχανε τα προνόμιά του.

Συχνά οι σαμουράι που έμεναν χωρίς αρχηγό προτιμούσαν να αυτοκτονήσουν με χαρακίρι. Αν δεν το έπρατταν, αναγκάζονταν να γίνουν ρόνιν.

Τις περιπέτειες ενός μεταποκαλυπτικού τέτοιου σαμουράι φιλοτεχνεί ο Frank Miller στο Ronin (1983), ένα από τα πρώτα, αριστουργηματικά έργα του, πριν αφοσιωθεί στον αντιισλαμικό αγώνα του.

Το χαρακίρι, ωστόσο, δεν γινόταν πάντα με την ελεύθερη βούληση του ατιμασμένου. Συχνά εξαναγκαζόταν σε αυτό υπό την απειλή ενός κοφτερού και γυαλιστερού σπαθιού.

Κάπως έτσι βάζει τέλος στη ζωή του και ο πρωταγωνιστής τού Miller.

Σε έναν κόσμο τιμής και γενναιότητας, κάπως έτσι θα έπρεπε να βάζουν μεταφορικό τέλος στην πολιτική τους καριέρα οι ατιμασμένοι.