Ενας άλλος Ικαρος

Η ελληνική μυθολογία ήταν πάντα μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τους συγγραφείς και τους παραμυθάδες όλου του κόσμου. Ομως οι μέχρι στιγμής μεταφορές της σε animation είναι κυρίως στοχευμένες σε παιδιά και αποστειρωμένες από τις πιο βίαιες και ερωτικές πτυχές της. Στο δε διασημότερο παράδειγμα, τον «Ηρακλή» της Ντίσνεϊ, η γνωστή εταιρεία βαφτίζει με το μαγικό της ραβδί (μεταξύ πολλών προσώπων) τον Δία και την Ηρα ως αγαπημένους συζύγους και τον Αδη ως γαλάζια καρικατούρα του διαβόλου, καταλήγοντας σε έναν πολύχρωμο μα αναμφίβολα διασκεδαστικό αχταρμά ελληνικής μυθολογίας για όλη την οικογένεια. Αλλωστε, τα κινούμενα σχέδια είναι για παιδιά, σωστά;

Προφανώς και όχι, όπως μεγάλοι δημιουργοί του είδους έχουν αποδείξει, από τις ΗΠΑ ώς τη Γαλλία και από τη Ρωσία ώς την Ιαπωνία. Μια τέτοια, φρέσκια και διαφορετική ματιά δίνει και ο Βέλγος σκηνοθέτης Carlo Vogele με τη φετινή του ταινία «Ικαρος και Δαίδαλος» («Icare»). Εχοντας δουλέψει για μερικά χρόνια στην Pixar και έχοντας κερδίσει βραβεία με τα μικρού μήκους animation του, ο Vogele δημιουργεί την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία με θέμα τον μύθο του Ικαρου. Στην ταινία, ο μικρός Ικαρος ζει στην Κρήτη με τον πατέρα του, Δαίδαλο, τον μεγάλο εφευρέτη στην υπηρεσία του βασιλιά Μίνωα. Μια μέρα όμως που επισκέπτονται το ανάκτορο της Κνωσού, ο Ικαρος θα ανακαλύψει, κλεισμένο, έναν νέο φίλο: τον Αστερίωνα, ένα παιδί μισό άνθρωπο και μισό ταύρο. Σύντομα, οι δυο τους θα γίνουν αχώριστοι φίλοι. Μα η μοίρα θα οδηγήσει τον Ικαρο πίσω στο εργαστήριο του πατέρα του και τον φυλακισμένο Αστερίωνα στον ρόλο που του ετοίμασε ο σκληρός Μίνωας, εκείνον του θηριώδους Μινώταυρου. Μπορεί ο Ικαρος να αλλάξει τη μοίρα και να σώσει τον φίλο του;

Ο Vogele, έχοντας μελετήσει όλες τις λεπτομέρειες των μεγάλων μύθων για τη μινωική Κρήτη, μπλέκει τους μύθους του Δαίδαλου και του Ικαρου με του Θησέα και του Μινώταυρου κοιτώντας τους από μια νέα σκοπιά: αν ο Μινώταυρος είναι το θύμα κι όχι το τέρας; Ο Μίνωας είναι ένας απολυταρχικός τύραννος, η γυναίκα του, Πασιφάη, ένα τραγικό παρεξηγημένο θύμα της θεϊκής εκδίκησης, ο Δαίδαλος ένας απόμακρος μα προστατευτικός πατέρας στην υπηρεσία του αληθινού κακού, ο Θησέας ένας εγωιστής πρίγκιπας που δεν διστάζει να σκοτώσει και η Αριάδνη μια αυτάρεσκη και ονειροπαρμένη έφηβη. Ολοι οι χαρακτήρες κουβαλούν κάποιο τραύμα, κάποια απώλεια, κάποιον πόθο, όπως σε κάθε αρχαίο μύθο ή τραγωδία. Και σε αυτόν τον κόσμο των γκρίζων ηρώων και της βάναυσης μοίρας, ο Ικαρος και ο Αστερίων/Μινώταυρος προσπαθούν να σώσουν τη φιλία και την παιδική τους αθωότητα.

Κι όλα αυτά σε μια πανέμορφη και χρωματιστή απόδοση της ιστορίας, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά το δισδιάστατο σχέδιο με το 3D. Η Κνωσός ζωντανεύει με απρόσμενη πιστότητα ως προς τα αρχαιολογικά ευρήματα, δείχνοντας πως οι δημιουργοί έχουν κάνει καλά την έρευνά τους πάνω στη μινωική Κρήτη. Το ανάκτορο της Κνωσού παρουσιάζεται όπως στις κατόψεις των αρχαιολόγων, η βασίλισσα Πασιφάη ως μια (περισσότερο ντυμένη) Θεά των Οφεων ενώ η Αριάδνη φορά το διάσημο χρυσό κόσμημα των Μαλίων. Αξιο αναφοράς είναι, επίσης, πως οι ήρωες της ταινίας έχουν σχεδιαστεί από τον Edouard Cour, εικονογράφο και δημιουργό κόμικς που έχει δημιουργήσει μια τρίτομη σειρά κόμικς για τον Ηρακλή. Οσο για τις βίαιες ή ερωτικές σκηνές των μύθων, η ταινία μένει στο να τις υπονοεί με απότομα transitions σε μαύρο και δεν τις παρουσιάζει, κάνοντάς την πιο προσιτή στο πιο μικρό ηλικιακά κοινό.

Εν συντομία, το «Ικαρος και Δαίδαλος» είναι μια φρέσκια ταινία που κοιτάζει με ειλικρίνεια την ελληνική μυθολογία και μας την αφηγείται καινούργια, ξετυλίγοντας όλη τη μαγεία του σύγχρονου animation. Αναμφίβολα απευθύνεται και σε παιδιά, αν και δύσκολα θα την καταλάβουν όπως ένας ενήλικας. Προβλήθηκε φέτος στα θερινά σινεμά μεταγλωττισμένη και στα ελληνικά (μια ανεξάρτητη γαλλοβελγική παραγωγή δεν θα έφτανε εύκολα στην Ελλάδα αν δεν είχε για θεματική της την αρχαία μυθολογία) σε σκηνοθεσία Ντίνου Σούτη και με τις φωνές γνωστών ηθοποιών της μεταγλώττισης, όπως του Ακίνδυνου Γκίκα και του Γιώργου Ματαράγκα.

? Η ταινία «Ικαρος και Δαίδαλος» προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά σε σκηνοθεσία Ντίνου Σούτη