Το 1922 δεν υπήρχε τηλεόραση. Ο κινηματογράφος ήταν ακόμα βωβός και απευθυνόταν στον εύπορο μεγαλοαστικό πληθυσμό. Η διασκέδαση για τους φτωχούς ήταν ακριβή. Οι εφημερίδες όμως ήταν φτηνές και διαβάζονταν από όλους. Γι’ αυτό και στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι καθημερινές εφημερίδες στις ΗΠΑ έπαιξαν πολλαπλό ρόλο. Πρόσφεραν ταυτόχρονα ενημέρωση, ψυχαγωγία, εκπαίδευση και κοινωνική γνώση. Οι χιουμοριστικές ηθογραφίες έζησαν εκείνα τα χρόνια τη χρυσή εποχή τους.

Μία από αυτές, που διήρκεσε πέντε χρόνια αλλά άφησε σοβαρές παρακαταθήκες για το μέλλον των κόμικς στριπ ξεκίνησε ακριβώς πριν από έναν αιώνα. Στις 17 Ιουλίου του 1922, σε διανομή της International Feature Service δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες η πρώτη σελίδα της σειράς «Helpful Henry» του J. P. Arnot (1887-1951). Πρωταγωνιστής ήταν ένας εύσωμος μεσοαστός και καλόκαρδος μεσήλικας, ο Henry, που πάσχιζε πάντα να προσφέρει στους συνανθρώπους του αγάπη και καλοσύνη με τις πράξεις του. Δεν τα κατάφερνε πάντα. Για την ακρίβεια, δεν τα κατάφερνε σχεδόν ποτέ. Τα πράγματα εξελίσσονταν αντίθετα από τις προθέσεις και τις προσδοκίες του, με αποτέλεσμα να προκαλεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα προσπαθούσε να λύσει.

Αυτό δεν τον πτοούσε και, παρά τις συνεχείς ήττες, εξακολουθούσε να μην το βάζει κάτω. Και έτσι η ιστορία συνεχιζόταν στο ίδιο μοτίβο της αποτυχίας από το μικρό του διαμέρισμα στα σοκάκια της μεγαλούπολης, στις παρέες με τους φίλους του, στα καταστήματα της εποχής, στη δουλειά του.

Με τον Henry πάντα χαμογελαστό, καλοπροαίρετο, κεφάτο και προσηνή να επιχειρεί να μοιραστεί την αγάπη του για τους ανθρώπους και τη ζωή με ανορθόδοξους τρόπους και με δυσμενή έκβαση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Oliver Hardy, o «Χοντρός» από το δίδυμο Χοντρός και Λιγνός, θεωρούσε τον Henry βασική επιρροή του και πηγή έμπνευσής του. Και παρά τη σύντομη έντυπη ζωή του, ο Henry άφησε μια όμορφη κληρονομιά καλοσύνης αλλά και αναποτελεσματικών καλών προθέσεων.