Με τις πρώτες νότες που ακούς από μια σύνθεσή του ξέρεις πως είναι Vangelis. Η αγάπη του για το συνθεσάιζερ και ο ηλεκτρονικός «διαστημικός» ήχος του καθιστούν άμεσα αναγνωρίσιμο τον μουσικό των ψυχεδελικών Aphrodites’s Child, τον ορχηστρικό, τον κινηματογραφικό Βαγγέλη Παπαθανασίου. «Στα άστρα» («Ad Astra») ήταν το συγκινητικό και τόσο ταιριαστό αντίο της NASA για τον φίλο και συνεργάτη της, που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι εγκαταλείποντας οριστικά το προσωπικό του διαστημόπλοιο, τα Nemo Studios.

Όσοι γνώρισαν τον ιδιοφυή συνθέτη μιλούν μονάχα με θαυμασμό και εκτίμηση για τον καλλιτέχνη αλλά και τον άνθρωπο. Ο Ρομάν Πολάνσκι είχε πει για εκείνον: «Είναι σπάνιος άνθρωπος. Τρομερά γενναιόδωρος. Δεν υπάρχει ίχνος μεγαλομανίας μέσα του, είναι πραγματικός καλλιτέχνης. Αγαπάει τις ταινίες. Προσπαθεί να εικονογραφήσει την ταινία και να εκφράσει αυτό που η ταινία κάνει τον ίδιο να νιώθει». Στα «Μαύρα φεγγάρια του έρωτα» του Πολάνσκι («Bitter Moon», 1992) η μουσική που έγραψε ο Vangelis, ονειρική και τρυφερή, με μια λανθάνουσα γλυκόπικρη αίσθηση, σε εισάγει στην ερωτική σχέση των πρωταγωνιστών που ξεκινάει ακριβώς έτσι, μέχρι να καταλήξει σε κόλαση. Η μουσική του περιγράφει τέλεια την αθωότητα και έπειτα την αγωνία, τον τρόμο, τη λαγνεία, τη φρίκη.

Ακούστε την απόκοσμη και μυστηριώδη σύνθεσή του υπό τα πλάνα του ωκεανού στην έναρξη της ταινίας και θα αισθανθείτε πόσα κρύβει κάτω από την επιφάνειά της. Και ακόμα πόσο σπουδαία έργα τέχνης μπορεί να προκύψουν όταν πολύπλοκοι δημιουργοί συναντώνται με κοινό όραμα και πολλή αγάπη.