Ο καινούργιος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά, «ANIME», για τον οποίο γράφω σήμερα στις «νησίδες» ότι «από την πρώτη ακρόαση δεν γίνεται να μην εγκατασταθεί στην ψυχή σου και να μην κουβαλάς μαζί σου τις μελωδίες του και τις τόσο προσεκτικά επιλεγμένες για κάθε περίσταση και περίπτωση λέξεις, οι οποίες δημιουργούν άλλοτε στίχους-μαχαιριές και άλλοτε χάδι για τον τόσο ταλαιπωρημένο τα τελευταία χρόνια ψυχισμό μας», είναι η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά του. 

Από τα δέκα ερωτεύσιμα -το καθένα για διαφορετικούς λόγους- τραγούδια που περιλαμβάνονται σε αυτόν επέλεξα ν’ ακούσουμε σήμερα το «Κάποια παιδάκια».

«Όλα όμως κάποτε θα ξαναπροσπαθήσουν

Να βρούνε κάποιον που θ’ ακούσει όταν μιλήσουν

Να βρούνε κάποιον μ’ ένα σώμα σαν ανάμνηση

Να βγάλουν έξω το κεφάλι από τη βάφτιση

Κάποια μπορεί ποτέ να μην κοιτάξουν πάνω

Κάποια θα μείνουν μαύρα πλήκτρα σ’ ένα πιάνο

Μα κάποια λίγα πίσω απ’ τη ρωγμή του κάλλους

Θα δούνε μέσα τους κι εκεί θα βρουν τους άλλους

Μα κάποια πίσω από το ράγισμα του κάλλους

Θα δουν το τραύμα τους κι εκεί θα βρουν τους άλλους».