Μια από τις μεγαλύτερες αναγνωστικές απολαύσεις είναι η ανακάλυψη των μικρών λεπτομερειών που βρίσκονται κρυμμένες στα σχέδια των κόμικς. Ο εντοπισμός αυτών των «πάρεργων» αποτελεί συχνά μια έμμεση προτροπή για περαιτέρω μελέτη, για την έναρξη μιας αχαρτογράφητης διαδρομής που μπορεί να σε στείλει σε απρόβλεπτους προορισμούς τους οποίους ο αρχικός σχεδιαστής μπορεί ούτε καν να είχε σκεφτεί. Και αυτό είναι και το νόημά τους.

Για παράδειγμα, στο όγδοο και τελευταίο μέρος της ενότητας «Πρελούδια και Νυχτωδίες» της σειράς Sandman, ο Μορφέας και η Death επισκέπτονται έναν ετοιμοθάνατο Εβραίο που σε όλη του τη ζωή υποκρινόταν τον Τσιγγάνο για να παίζει βιολί. Αυτός λίγο πριν από το τέλος του προσπαθεί να «τρίψει τις αλογότριχες», δηλαδή να παίξει ένα τελευταίο κομμάτι.

Πάνω ακριβώς από το νεκροκρέβατό του βρίσκεται αυτό που ονειρευόταν σε όλη του τη ζωή, ένας χορός με τη μουσική του. Οχι όμως οποιοσδήποτε χορός. Ο «Χορός 1» του Henry Matisse. Φιλοτεχνημένος το 1909, ο «Χορός» θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του Γάλλου φοβιστή ζωγράφου. Ακόμα κι αν αποτελούσε ουσιαστικά μια σπουδή πάνω στον συνδυασμό των χρωμάτων και τα σώματα των γυναικών σε μια διονυσιακού τύπου απελευθέρωση των συναισθημάτων τους, το έργο θεωρείται κλασικό δείγμα των μοντέρνων πρωτοποριών.

Μια εικόνα, 310 λέξεις

Το έργο σήμερα φιλοξενείται στο MoMA της Νέας Υόρκης, στο οποίο κατέληξε μέσω του Νέλσον Ροκφέλερ. Τότε αποτέλεσε την πρώτη ύλη για τον δεύτερο «Χορό» του Matisse, με φλογερά κατακόκκινα τα κορμιά των γυναικών πάνω στο σκούρο πράσινο χορτάρι και κάτω από τον βαθύ μπλε ουρανό.

Το έργο έχει συνδεθεί θεματικά με την παγανιστική «Ιεροτελεστία της Ανοιξης» του Στραβίνσκι αλλά και με το «Ονειρο Θερινής Νυκτός» του Σέξπιρ καθώς ανακαλεί τον πίνακα του Ουίλιαμ Μπλέικ με τον Ομπερον, την Τιτάνια και τον Πουκ να απολαμβάνουν έναν ανάλογο κυκλωτικό χορό των ξωτικών. Αυτόν τον χορό που προκαλούσαν οι νότες του νοσταλγεί ο γέρος βιολιστής. Μέχρι να τον πλησιάσει η Death για το μεγάλο ταξίδι…