Το σημερινό τραγούδι, σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου, στίχους του Μανώλη Ρασούλη και ερμηνεία του Δημήτρη Κοντογιάννη από τον δίσκο «Παίξε Χρήστο επειγόντως» (1982), ανοίγει το διήμερο αφιέρωμα της στήλης στον έρωτα με αφορμή φυσικά την αυριανή γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Και μπορείτε να επιχειρηματολογήσετε όσο θέλετε για το πόσο σαχλή και εμπορευματοποιημένη είναι η γιορτή των ερωτευμένων, τον έρωτα όμως -και μάλιστα με τη μεταφορική σημασία του, ήτοι έντονη αγάπη, επιθυμία για κάτι ή αφοσίωση σε κάτι- θα έπρεπε να τον τιμάμε κάθε μέρα. 

Άλλωστε ο Μανώλης Ρασούλης μνημονεύει τον άγιο των ερωτευμένων στους στίχους του -«Τ’ Αγίου Βαλεντίνου, αχ πίκρα και καημέ, καθόμουνα στου Λέντζου και έπινα καφέ»-, οι οποίοι, αν και σκιαγραφούν αριστοτεχνικά την ερωτική πίκρα και απογοήτευση, είναι και αρκούντως σκωπτικοί δίνοντας την τέλεια πάσα για την αυριανή επιλογή μου…