Γράφαμε στο προηγούμενο τεύχος για τους «Τρομοκράτες» του Νικόλα Ρώσση (εκδόσεις Jemma Press) και το απίστευτο σκάνδαλο Ιράνγκεϊτ ή αλλιώς γνωστότερο ως «σκάνδαλο Ιράν – Κόντρας», μια σκοτεινή υπόθεση με εμπόριο όπλων, βρόμικο χρήμα, ομήρους και μυστικούς πράκτορες επί προεδρίας Ρόναλντ Ρέιγκαν τη δεκαετία του 1980.

Ακόμα πιο διάσημο όμως είναι το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, η μητέρα ίσως όλων των σκανδάλων, καθώς ήταν το πρώτο σκάνδαλο της αμερικανικής πολιτικής σκηνής που καλύφθηκε τόσο διεξοδικά από τον Τύπο, έλαβε τεράστιες διαστάσεις στην καθημερινή ειδησεογραφία επί σειρά ετών και οδήγησε στην παραίτηση του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Κι ας μην είχε, τουλάχιστον άμεσα, ούτε νεκρούς ούτε εμπλοκή ξένων κυβερνήσεων ούτε διακίνηση όπλων μέσω υπόγειων διαδρομών μεταξύ κρατών ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Αυτό που είχε, όμως, ήταν μια ανεπανάληπτη απόπειρα συγκάλυψης, μια λυσσαλέα προσπάθεια να μη γίνουν γνωστές οι λεπτομέρειες και να μείνει ο πρόεδρος Νίξον στο απυρόβλητο.

Μια εικόνα, 344 λέξεις

Το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ είναι ίσως το μοναδικό σκάνδαλο στην ιστορία των ΗΠΑ, που πιο σκανδαλώδης από το ίδιο το γεγονός της υποκλοπής συνομιλιών από τα γραφεία των Δημοκρατικών ήταν η συνεργασία κρατικών και παρακρατικών οργανισμών με σκοπό την απόκρυψη των στοιχείων που θα ενοχοποιούσαν τον Λευκό Οίκο.

Κάτι που συνέβη τόσο εξόφθαλμα και τόσο προκλητικά, που βάζει σε σκέψεις για το αν εντέλει ο Νίξον ήταν πράγματι ο ιθύνων νους ή ένα από τα θύματα, παρά το γεγονός ότι έδινε σαφείς οδηγίες σε υφισταμένους του να «θάψουν» αποδεικτικά στοιχεία, και αν τελικά o «θάνατος χωρίς δολοφονία» (death without assassination) του προέδρου, που τραγουδούν οι Manic Street Preachers στο «Τhe Love of Richard Nixon», ήταν ακόμα κι αυτός προσχεδιασμένος ή τουλάχιστον βόλευε ορισμένα κέντρα εξουσίας τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Αυτό που έκρινε πάντως την υπόθεση ήταν οι κασέτες από το οβάλ γραφείο, όπως περιγράφει και ο Joe Sacco στην ιστορία του με τίτλο «Watergate» από το «The Big Book of Scandals» (εκδ. Paradox Press, 1997). Κάτι που υπενθυμίζει την αναγκαιότητα να καταγράφονται και να είναι διαθέσιμες στο κοινό όλες οι συζητήσεις μεταξύ κρατικών αξιωματούχων, πολιτειακών παραγόντων κ.λπ.

Ψιλά γράμματα; Ισως. Αλλά μόνο έτσι θα ξέραμε ποιος έχει την ευθύνη κάθε φορά.