Μια εικόνα, 259 λέξεις

Από τα πιο δημοφιλή παιδικά αναγνώσματα πριν από ενάμιση αιώνα στη Γερμανία και πολλές ακόμα ευρωπαϊκές χώρες ήταν το «Struwwelpeter» του Heinrich Hoffmann που γράφτηκε και σχεδιάστηκε το 1845. Οι δέκα ιστορίες του βιβλίου, εντυπωσιακά εικονογραφημένες με τρόπο που θυμίζουν κόμικς και γεμάτες ηθικά διδάγματα, είχαν θέμα τους τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει η κακή συμπεριφορά των παιδιών, η παραμέληση του εαυτού τους, οι αταξίες τους, η βία τους προς τα άλλα παιδιά και τα ζώα, η αγένεια προς τους μεγαλύτερους, τα παιχνίδια τους με αντικείμενα ενηλίκων όπως τα σπίρτα, η ρατσιστική συμπεριφορά τους απέναντι σε παιδιά άλλου χρώματος κ.λπ. Για όλες αυτές τις παιδικές «αμαρτίες», οι συνέπειες στο «Struwwelpeter» είναι βαρύτατες και σε ορισμένες περιπτώσεις «επισύρουν» τον θάνατο!

Σε τέτοιες συνέπειες κι ακόμα χειρότερες προσέβλεπαν οι Robert και Philip Spence όταν το 1941 δημιούργησαν μια παρωδία του παιδικού βιβλίου με πρωταγωνιστή τον Χίτλερ και ελαφρώς παραλλαγμένο τίτλο σε «Struwwelhitler». Εδώ το κακομαθημένο και κακότροπο παιδί του εξωφύλλου είναι ο Φίρερ με τα μεγάλα νύχια και τα ατημέλητα μαλλιά, ενώ χαρακτήρες σε άλλες ιστορίες είναι ο Μουσολίνι, ο Γκέμπελς κ.λπ.

Εντάξει, εννοείται ότι τα εγκλήματά τους δεν συγκρίνονται με παιδικές ανοησίες και απροσεξίες, αλλά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της εξάπλωσης του ναζισμού, οποιαδήποτε προσπάθεια γελοιοποίησης του Χίτλερ και των πολιτικών του φίλων μόνο θετικό πρόσημο μπορούσε να έχει.