Οι χαρακτήρες των κόμικς που είναι παιδιά, άραγε μεγαλώνουν ποτέ; Και πώς είναι η ενήλικη ζωή τους; Τι τους επιφυλάσσει το μέλλον; Τι χαρές και τι λύπες θα βρουν; Λίγες είναι οι φορές που οι δημιουργοί κόμικς με πρωταγωνιστές παιδιά τα έδειξαν να μεγαλώνουν. Η Μαφάλντα του Quino μεγάλωνε αργά και σταθερά αλλά ο Αργεντινός καλλιτέχνης την εγκατέλειψε νωρίς, πριν ακόμη πάει στο Γυμνάσιο. Στους «Simpsons» συχνά έγιναν προβολές στο μέλλον για να δούμε πώς θα μεγαλώσει ο Μπαρτ και αν, όπως φανταζόμασταν, το μήλο θα πέσει κάτω από τη μηλιά – Χόμερ.
Στο «Gasoline Alley» του Φρανκ Κινγκ όλοι οι χαρακτήρες μεγάλωναν με τον χρόνο και μαζί τους τα παιδιά που έφτασαν να γίνουν παππούδες. Ενας χαρακτήρας, όμως, που ο εμπνευστής και δημιουργός του δεν άφησε να μεγαλώσει ούτε μια μέρα ήταν ο Τσάρλι Μπράουν. Στα «Peanuts» του Τσαρλς Σουλτς, το καραφλό αγοράκι με τη μαύρη ρίγα ζιγκ ζαγκ στην κίτρινη μπλούζα του έμεινε για σχεδόν πενήντα χρόνια στην ίδια ηλικία κατά την οποία «γεννήθηκε», πάντα loser, πάντα καλόκαρδος, πάντα θλιμμένος, πάντα προστατευτικός για τον Σνούπι, πάντα θύμα της σκληρότητας της Λούσι.
Μπορεί ο μεγάλος Τσαρλς Σουλτς να διατήρησε ευλαβικά τον χαρακτήρα του ανέπαφο από την ενηλικίωση, δεν το έπραξαν όμως άλλοι δημιουργοί. Το 2002 ο Jason Yungbluth δημιούργησε το «Weapon Brown», μια σκοτεινή παρωδία σε ένα μετα-αποκαλυπτικό τοπίο με τον ενήλικο Τσάρλι να κυκλοφορεί με την κλασική μπλούζα αλλά και με ένα τεράστιο όπλο και να διασταυρώνεται με άλλους χαρακτήρες από την ιστορία των αμερικανικών κόμικ-στριπς.
Αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η εικόνα του Max Dunbar με τον Τσάρλι-οπλοφόρο δίπλα σε έναν μεγαλόσωμο μετα-Σνούπι. Μια εικόνα που, όπως ο ίδιος έγραψε στη σελίδα του στο deviant art, δεν είναι επηρεασμένη από το «A Boy and his Dog» του Χάρλαν Ελισον, ούτε από το Weapon Brown, αλλά απλώς από το «Mad Max». Οπως και να ’χει, η εικόνα του μοναχικού Τσάρλι με τον κουρασμένο Σνούπι είναι εφιαλτική. Οχι περισσότερο, όμως, από τον διαρκή εφιάλτη της παιδικής του ηλικίας.
