Το απίστευτο περιστατικό με το εξώφυλλο του ΒΗΜΑgazino, το οποίο μετά τα ξεκαρδιστικά γέλια που προκάλεσε αποσύρθηκε κακήν κακώς, κυριάρχησε τις προηγούμενες μέρες στα social media. Αναπαράχθηκε αμέτρητες φορές, κυκλοφόρησε από οθόνη σε οθόνη, συζητήθηκε όσο λίγες εικόνες της σύγχρονης ελληνικής μιντιακής αυτοκρατορίας. Ακόμα και ο τελευταίος χρήστης του facebook είδε τον Μητσοτάκη-Μακρυγιάννη. Λέγεται ότι μέχρι και το ίδιο το Μαξίμου αντέδρασε, καθώς θεωρήθηκε ότι η υπερβολή στην κολακεία καταντά γελοιοποίηση.
Ο εμπνευστής του εξωφύλλου, ο σχεδιαστής του, αυτός που το ενέκρινε, κάθε πρόσωπο που ενεπλάκη στη δημιουργική και παραγωγική διαδικασία μέχρι την τελική του μορφή πρέπει να τιμούνται, καθώς κατόρθωσαν να συζητάμε για το έργο τους τόσοι άνθρωποι επί τόσες μέρες. Από το ανοσιούργημα αυτό προέκυψαν και πολλές ενδιαφέρουσες συζητήσεις, γράφτηκαν πολύ σοβαρές απόψεις.
Στο επίκεντρό τους βρισκόταν η αμηχανία του σκεπτόμενου αναγνώστη και θεατή τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι η σάτιρα, ένα από τα τελευταία εργαλεία της ανυπακοής απέναντι στην εξουσία, γίνεται αντικείμενο ιδιοποίησης από την ίδια την εξουσία που το κατανοεί, το ενσωματώνει, το αφομοιώνει και μας το δίνει πίσω χωρίς χιούμορ. Με κάθε σοβαρότητα.
Οπως έγραψε πολύ εύστοχα και ο Πάρης Σέληνας, δημιουργός κόμικς μεταξύ άλλων: «Είναι η ίδια η αναπαραγωγική πράξη της μιντιακής εξουσίας, που, όπως κάθε εξουσία του καπιταλισμού, επιβιώνει κλέβοντας αυτό που μας ανήκει, το παραμορφώνει σε σημείο που το καθιστά μη αναγνωρίσιμο και μας το επιστρέφει ξεγυμνωμένο από κάθε ποιότητα. Η εξουσία πήρε τη σάτιρα και την έκανε δική της. Φτιάχναμε memes σωρηδόν την ώρα που οι γελοιογράφοι μας πεινάνε. Τα αναμασάγαμε νομίζοντας ότι τα μοιραζόμαστε. Γελούσαμε όταν η εξουσία αντέγραφε το Κουλούρι, όμως η εξουσία μάθαινε. Και όπως κάθε μαθητευόμενος, έκανε τα λάθη της. Τώρα η εξουσία σχεδόν έμαθε. Εάν κάτι τη φρενάρει ακόμα, είναι το πόσο ανίκανοι είναι αυτοί που τη διαχειρίζονται».
Οπως γράφει κι ο Σέληνας όμως, η εξουσία μαθαίνει γρήγορα και έφτασε να προηγείται της σάτιρας -και ίσως να την προλαμβάνει- σε μια «μετασατιρική εποχή». Είναι προφανές ότι μας περνάνε για ηλίθιους. Η αντίδρασή μας φυσικά και θα είναι γεμάτη σάτιρα, διαπόμπευση, αποκαλύψεις, ξεμπροστιάσματα. Αλλά δεν θ’ αργήσει να πάρει κι άλλες μορφές. Που δεν θα είναι καθόλου αστείες.
