Προσπαθώ να καταλάβω αν ο πρωθυπουργός μας είναι εντελώς ηλίθιος και οι σύμβουλοί του για τα μπάζα, αν θεωρεί εμάς ηλίθιους, αν είναι εσκεμμένα προκλητικός ή αν απλώς αδιαφορεί πλήρως για τη δημόσια εικόνα του και είναι αποφασισμένος να ζήσει τη ζωούλα του όπως επιθυμεί χωρίς να νοιάζεται για τα λόγια του κόσμου.
Φυσικά το καθένα από τα παραπάνω δεν αναιρεί τα άλλα και μπορεί να ισχύουν όλα ταυτόχρονα. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι πήρε τη σύζυγό του και πήγαν για μότο κρος στην Πάρνηθα. Λίγο μετά έτρωγε με τους φίλους του στην ηλιόλουστη Ικαρία. Με τα χιόνια τις προάλλες πήγε να πιει τον καφέ του στο Κολωνάκι και πάει λέγοντας.
Θα μου πείτε «πού το κακό;» Το μόνο κακό είναι ότι αυτά που κάνει ο πρωθυπουργός μας δεν είναι απλώς δύσκολο να τα κάνουν οι υπόλοιποι θνητοί. Είναι απαγορευμένο. Δεν αρκεί να προσπαθήσουν περισσότερο για να επιτύχουν το όνειρο. Ο,τι κι αν κάνουν, δεν θα τα καταφέρουν. Γιατί δεν θα τους λένε «Μητσοτάκη». Το όνομα αυτό (και μερικά ακόμα) βρίσκεται υπεράνω νόμου και ηθικής.
Και τότε μου ήρθε στον νου το εξαιρετικό «Γιατί οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι και οι φτωχοί όλο και φτωχότεροι;» των Monique Pincon-Charlot, Michel Pincon και Etienne Lecroart (εκδόσεις Χαραμάδα). «Ο φόβος είναι το κύριο όπλο της κυρίαρχης τάξης και είναι ένα όπλο τρομερό: οι μισθωτοί, που φοβούνται μη χάσουν τη θέση εργασίας τους, δέχονται να εργάζονται για χαμηλότερους μισθούς ή με μειωμένο προσωπικό το οποίο πρέπει να συνεχίσει να βγάζει την ίδια δουλειά με πριν.
Εργάζονται λοιπόν όλο και πιο σκληρά, κάτω από ολοένα και πιο δύσκολες συνθήκες… και για λιγότερα χρήματα. Οσοι είναι άνεργοι θέλουν μόνο ένα πράγμα: να ξαναβρούν μια θέση εργασίας, με οποιοδήποτε κόστος και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Ετσι δέχονται να δουλεύουν περισσότερο και να κερδίζουν λιγότερα» γράφουν οι δημιουργοί του.
Βάλε εδώ και τον φόβο του Covid και της καταστολής, για την καλλιέργεια των οποίων ο σύζυγος της υπέρλαμπρης ξόδεψε πολλά (από τα δικά μας), και όλα αποκτούν νόημα. Κι έτσι οι εφιάλτες των σκίτσων τροφοδοτούν ο ένας τον άλλον.
