Μια κριτική στα αλλόκοτα μέτρα της κυβέρνησης και στις «ό,τι να ’ναι» απόψεις πολλών μελών του ιερατείου των «ειδικών» πας να ψελλίσεις και μια στρατιά λοιμωξιολόγων και επιδημιολόγων του πληκτρολογίου σού επιτίθεται κατηγορώντας σε για κυνισμό. Λες και έχουμε εκχωρήσει εν λευκώ τη ζωή και την τύχη μας στον βασιλιά που αποφασίζει και πράττει κατά βούληση κι εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα ούτε ερωτήσεις να θέτουμε.
Αν ήταν έτσι θα έπρεπε να εκτελέσουν με συνοπτικές διαδικασίες τον σεναριογράφο Jonathan Maberry και τον σχεδιαστή Alex Sanchez όταν το Σεπτέμβριο του 2019, πριν προκύψει ο Cοvid, κυκλοφόρησαν το πρώτο τεύχος του «Pandemica». Θα μου πεις, «μα αυτοί έκαναν τέχνη» και μάλιστα χωρίς να γνωρίζουν τι επρόκειτο να ακολουθήσει λίγους μήνες αργότερα. Σωστά. Οπότε, η κεντρική ιδέα του Pandemica δεν θεωρήθηκε μια ψεκασμένη, συνωμοσιολογική και επικίνδυνη για το, αορίστως, δημόσιο συμφέρον, άποψη που πρέπει να λογοκριθεί και ούτε έσπευσαν τα επιλεκτικά «Ελληνικά Hoaxes» να την αποδομήσουν.
Και ποια ήταν η ιστορία του Pandemica; Σε όλο τον κόσμο ξεσπούν ταυτόχρονα διάφορες επιδημίες από νέους και άγνωστους ιούς. Οι νεκροί είναι εκατομμύρια. Οι άνθρωποι είναι σοκαρισμένοι και τρομοκρατημένοι. Οι κυβερνήσεις βρίσκουν την ευκαιρία να επιβάλουν αυταρχικά μέτρα καταστολής. Μα όσο περνούν οι μέρες κάποιοι αντιλαμβάνονται ότι οι αρρώστιες κάνουν διακρίσεις. Δεν πλήττουν όλο τον πληθυσμό. Προσβάλλουν συγκεκριμένες ομάδες. Οχι δυτικούς λευκούς. Πεθαίνουν άνθρωποι με διαφορετικό χρώμα, φτωχοί, πρόσφυγες, μετανάστες. Και ανακύπτει το ερώτημα: μήπως δεν ήταν ένα τυχαίο ξέσπασμα της «μητέρας φύσης», όπως οι κυβερνήσεις διαδίδουν; Μήπως πρόκειται για εσκεμμένη βιοπολιτική πράξη ακραίων ρατσιστών με οικονομικά κίνητρα; Μια ομάδα επιστημόνων και στρατιωτικά εκπαιδευμένων ακτιβιστών, που δεν καταπίνουν αμάσητες τις κυβερνητικές εξηγήσεις, επιχειρούν να λύσουν το αίνιγμα.
Θα ήταν κρίμα να αποκαλύψω το τέλος. Εχει αξία όμως ότι στο Pandemica υπήρξαν κάποιοι που δεν βολεύτηκαν στο κυρίαρχο αφήγημα, δεν χώρεσαν καν μέσα του. Εψαξαν λίγο παραπάνω. Ανέλαβαν δράση. Και αποκάλυψαν περίεργες διαπλοκές μεταξύ ρατσισμού, κεφαλαίου και πολιτικής εξουσίας. Το σύγχρονο αφήγημα των λοκντάουν μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό. Συμφέροντα όμως υπάρχουν. Αλλά δεν κάνει να λέμε τέτοια. Τώρα μας έπεισαν ότι προέχει να «μείνουμε ασφαλείς», άνεργοι, κατεστραμμένοι, μόνοι και «θα λογαριαστούμε μετά». Αν όχι εμείς, τα παιδιά μας. Τα εγγόνια μας. Στο επέκεινα.
