«Αρχίζουμε με μια σκηνή γεμάτη σκεπτικισμό και αιρετικότητα». Με αυτά τα λόγια ο George Herriman ξεκινά την ιστορία του με την Krazy Kat και τον ποντικό Ignatz, παραμονές Χριστουγέννων του 1918. Ο Ignatz μονολογεί, με τη γνωστή του φωνητική γραφή και την απολαυστική ανορθογραφία, απογοητευμένος και θλιμμένος: «Δεν πιστεύω στον Αη Βασίλη. Είμαι τόσο ανοιχτόμυαλος και προοδευτικός για τέτοιες ανοησίες». Η καλοκάγαθη και αφελής γατούλα, διαρκώς ερωτευμένη μαζί του αλλά χωρίς ανταπόκριση, αποφασίζει να τον κάνει να αλλάξει γνώμη. Μεταμφιέζεται σε Αη Βασίλη και εμφανίζεται μπροστά του ως ένα αποκαλυπτικό όραμα που θα τον κάνει να αλλαξοπιστήσει. Πράγματι, ο Ignatz μετανοεί και συντετριμμένος ζητά συχώρεση. Η γάτα τού δίνει άφεση αμαρτιών. Το σχέδιο της έχει πετύχει. Ο Ignatz μπορεί να ζήσει στη μακαριότητα της πίστης σε έναν παχουλό γενειοφόρο που λέει «Χο χο χο» και μοιράζει δώρα πάνω σε ένα έλκηθρο που σέρνουν τάρανδοι με κόκκινες μυτούλες. Μέχρι που κάτω από το χοντρό πανωφόρι του «Αγίου» ξεπροβάλλει μια μαύρη κυματιστή ουρά. Ολα γκρεμίζονται. Ο Ignatz θα εκδικηθεί εκσφενδονίζοντας με ορμή στο κεφάλι της γάτας ένα ακόμη από τα παραδοσιακά τούβλα με τα οποία συνηθίζει να της δηλώνει την απέχθειά του. Η γάτα μέσα στην αυτοαναφορική, ατέρμονη και ανακυκλώσιμη αυταπάτη της πονά αλλά εκλαμβάνει τα τούβλα ως μια ένδειξη ευχαριστιών του «αμαρτωλού». Και ο George Herriman ολοκληρώνει την ιστορία του λέγοντας: «Κλείνουμε με μια σκηνή γεμάτη σκεπτικισμό και αιρετικότητα» με τον Ignatz να μονολογεί απογοητευμένος και θλιμμένος: «Δεν πιστεύω στον Αη Βασίλη. Είμαι τόσο ανοιχτόμυαλος και προοδευτικός για τέτοιες ανοησίες».