Χρυσής Αυγής πεσούσης, πας «αντιναζιστής» εκδηλώνεται. Δεν είναι κατ’ ανάγκη κατακριτέο κάτι τέτοιο αν συνοδεύεται από μια, έστω πρόσκαιρη και προσχηματική, μεταμέλεια για τη μακροχρόνια σιωπή. Υπήρχαν όμως, ευτυχώς, πολλοί που όσα χρόνια η Χρυσή Αυγή αποτελούσε trend βαρβατίλας κι ο Κασιδιάρης φωτογραφιζόταν για τα εξώφυλλα με καλλίγραμμες μοντέλες, δεν σιωπούσαν αλλά κραύγαζαν για τον νεοναζισμό και την ντόπια δολοφονική εκδοχή του.
Το 2014, η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη μετουσίωσε την κραυγή σε κόμικς και κυκλοφόρησε το εξαιρετικό «Επειδή δεν είναι όλοι όπως θέλουν να φαίνονται – Ας μιλήσουμε καθαρά για την Ακροδεξιά», μια έκδοση που διανεμήθηκε δωρεάν ενώ κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται καλογραμμένα σύντομα κείμενα για το τι σημαίνει νεοναζισμός, φασισμός, εθνικισμός, Ολοκαύτωμα κ.ά., για την ιστορία, το παρόν και τις πρακτικές της Ακροδεξιάς καθώς και χρηστικές πληροφορίες και συμβουλές ειδικά για τους νεότερους σε ηλικία αναγνώστες. Τα κείμενα υπογράφει ο Κωστής Παπαϊωάννου, ενώ η έκδοση συνοδεύεται από τέσσερις ιστορίες κόμικς των Μάρως Καλογερή και Σπύρου Δερβενιώτη, Αλέξιας Οθωναίου, Τάσου Μαραγκού, Δημήτρη Βανέλλη και Θανάση Πέτρου. Ολες τους θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία για να καταλάβουν τα παιδιά με τον πιο ευσύνοπτο και παραστατικό τρόπο τι σημαίνει Ακροδεξιά, αλλά ιδιαίτερα η ιστορία της Οθωναίου, με την τραγικότητα του φινάλε της, εξηγεί ποια είναι ακριβώς η διαφορά μεταξύ δημοκρατικής ανεκτικότητας και ναζιστικής βίας.
Σύμφωνα με το σενάριο, ένας ψυχίατρος συνομιλεί με έναν νεοναζιστή προσπαθώντας να τον πείσει για τις λανθασμένες απόψεις του. Σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, ο αναγνώστης ελπίζει στο happy end και στη μεταστροφή του φασίστα που, δεν μπορεί, κάποτε θα καταλάβει τα επιχειρήματα από την πλευρά της επιστήμης. Αμ δε! Η τελευταία σελίδα επαναφέρει τον αναγνώστη στην «τάξη». Ο ψυχίατρος οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ο ανθρωπισμός και ο ορθός λόγος ηττώνται με οδυνηρό τρόπο. Με θάνατο. Γι’ αυτό, καλός ο διάλογος και τα επιχειρήματα, αλλά απέναντι στον ναζισμό χρειάζεται και πυγμή…
