Κατά τη δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που διενεργείται το Athens World Photo, έκθεση και διαγωνισμός φωτοδημοσιογραφίας, που πραγματοποιείται στη μνήμη του αξέχαστου φωτορεπόρτερ Γιάννη Μπεχράκη, απονεμήθηκαν τα βραβεία «Διεθνές Βραβείο Yannis Behrakis» και «Athens World Photo».
Σε μία εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, ανακοινώθηκαν τα ονόματα των νικητών, οι οποίοι ανέδειξαν με τις εικόνες τη μοναδική κατάσταση την οποία περνάμε παγκοσμίως. Και οι δύο νικητές είχαν ως θεματολογία την πανδημία του κορονοϊού, την οποία αποτύπωσαν μέσα από το φωτογραφικό τους φακό, διεισδύοντας στην πραγματικότητα των γιατρών, των ασθενών αλλά και όλων εμάς που βιώσαμε τις συνθήκες της καραντίνας.
Το Διεθνές Βραβείο «Yannis Behrakis» δόθηκε στον Ιταλό φωτογράφο Φάμπιο Μπουτσιαρέλι για τις εικόνες που αποτύπωσε συνοδεύοντας την αποστολή του Ερυθρού Σταυρού στα σπίτια και στους ασθενείς του κορονοϊού στην πόλη Μπέργκαμο της Ιταλίας. Το Μπέργκαμο αποτέλεσε την πιο βαριά χτυπημένη περιοχή της Ευρώπης κατά το πρώτο κύμα της πανδημίας, με τους νεκρούς να φτάνουν σε ανεξέλεγκτο για την περιοχή σημείο.
Με το όνομα «Παίρνουμε τους νεκρούς από το πρωί μέχρι το βράδυ», ο Μπουτσιαρέλι μας δείχνει εικόνες μέσα από τα νοσοκομεία, τα ασθενοφόρα, τα σπίτια και τα υπνοδωμάτια των οικογενειών που, όπως περιγράφει ο ίδιος, «ο κορονοϊός διέλυσε τη μία μετά την άλλη». Αποτυπώνει τα ασφυκτικά γεμάτα νοσοκομεία, τις οικογένειες που αποχαιρετούνταν, χωρίς να ξέρουν αν θα είναι η τελευταία φορά, ακόμη και τις κηδείες με μόνους παρευρισκόμενους τους πιο κοντινούς συγγενείς.
Το Βραβείο «Athens World Photo» δόθηκε στον Έλληνα Φωτορεπόρτερ Δημήτρη Μιχαλάκη, για την φωτογραφική του δουλειά κατά τη διάρκεια της καραντίνας, με όνομα «42 μέρες». Οι μέρες αυτές κατέδειξαν το πως «η σωματική απόσταση μετατράπηκε σταδιακά σε κοινωνική απόσταση», κάτι που ο Μιχαλάκης αποτύπωσε με τον φωτογραφικό του φακό. Παράλληλα, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι γιατροί και οι ΜΕΘ, που έδωσαν το στίγμα της συγκεκριμένης περιόδου.
Η άδεια Αθήνα είναι ο βασικός άξονας των φωτογραφιών του, η οποία υποδείκνυε ένα νέο καθεστώς κανονικότητας, εντελώς ξένο για τα μέχρι στιγμής δικά μας δεδομένα. «Το να φωτογραφίζεις μέσα στην περίοδο της καραντίνα κατά την διάρκεια της έξαρσης της πανδημίας covid-19 σήμαινε τη συνειδητοποίηση του πρώτου περιορισμού, του περιορισμού τού βλέμματος, το οποίο αρχικά μπορούσε να φτάσει μέχρι εκεί που επέτρεπε η βεβαίωση κυκλοφορίας», αναφέρει ο ίδιος.
