Τα σχέδιά του και η φαντασία του αποτέλεσαν βασικά συστατικά επιτυχίας σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Είτε ως δικές του εμπνεύσεις είτε ως βελτιώσεις άλλων αρχικών ιδεών και συλλήψεων, οι ζωγραφιές του Ron Cobb (1937-2020) έγιναν διαστημικά σκάφη, εξωγήινα πλάσματα, φουτουριστικά οχήματα, παράξενες στολές, αλλόκοτα όπλα, εξωπραγματικά τοπία σε χολιγουντιανά μπλοκμπάστερ, όπως τα «Star Wars», «Alien» και «Aliens», «Κόναν ο Βάρβαρος», «Dark Star», «Ο τελευταίος αστρομαχητής», «Λεβιάθαν», «Αβυσσος», «Αληθινά ψέματα», «Ολική επαναφορά», «Στενές επαφές τρίτου τύπου» κ.ά.

Μια πρώιμη, πιο σκοτεινή εκδοχή του E.T., με τίτλο Night Skies βασίστηκε σε δική του ιστορία την οποία τροποποίησε και ολοκλήρωσε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ηταν περιζήτητος σε κινηματογραφικές παραγωγές ταινιών επιστημονικής φαντασίας με πλούσια εφέ και η καριέρα του, μέχρι τον θάνατό του πριν από λίγες ημέρες, λαμπρή. Πριν φτάσει όμως να συνεργάζεται με τους πιο διάσημους σεναριογράφους, σκηνοθέτες, παραγωγούς και σχεδιαστές, ο Αμερικανός καλλιτέχνης ήταν ένας μάχιμος πολιτικός γελοιογράφος, ακτιβιστής και ενταγμένος στα κινήματα της Αριστεράς και της Οικολογίας κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

Τα έργα του Ron Cobb, που δημοσιεύονταν σε δεκάδες πολιτικά και οικολογικά περιοδικά και εφημερίδες και αναπαράγονταν σε πολλές χώρες του κόσμου, ήταν πάντα σκληρά και βαθύτατα πολιτικά. Κατά κανόνα ασπρόμαυρα, με τραχιές και έντονες γραμμές που θύμιζαν την ωμότητα των χαρακτικών του Γκόγια και του Ντορέ αλλά και τον σκοτεινό γερμανικό εξπρεσιονισμό με τα παραμορφωμένα κτίρια και τις ανορθόδοξες σκιάσεις, είχαν ως στόχο τόσο τους εκπροσώπους της κεντρικής πολιτικής σκηνής και την αμερικανική κυβέρνηση όσο και την απάθεια των πολιτών απέναντι στην πείνα στον τρίτο κόσμο, την περιβαλλοντική καταστροφή, την αστυνομική βία, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τη CIA, το εκπαιδευτικό σύστημα, τον ρατσισμό και τη φυλετική βία, τη θεοποίηση της τεχνολογίας, τη φτωχοποίηση.

Μπορεί η καριέρα του μεγάλου Ron Cobb στο σκίτσο, τη γελοιογραφία και τα κόμικς να κράτησε μόνο μία δεκαετία, καθώς τον κέρδισε ολοκληρωτικά ο κινηματογράφος, η επίδρασή του όμως ήταν καθοριστική. Και θα εξακολουθήσει να είναι όσο τα θέματά του παραμένουν επίκαιρα και τα προβλήματα που έθιγε, δυστυχώς, άλυτα.