Υπάρχουν πάρα πολλά κόμικς που απευθύνονται κυρίως σε παιδιά μικρότερων και μεγαλύτερων ηλικιών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαβάζονται και από ενήλικους αναγνώστες.

Υπάρχουν όμως και πολλά που, αν και φαινομενικά απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε νεαρό κοινό, κλείνουν το μάτι στους μεγάλους με τσαχπινιά και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί τους με τρόπο που ίσως δεν θα γίνει αντιληπτός από τους πιο μικρούς, αλλά θα ανοίξει έναν δίαυλο για το μέλλον.

Τέτοια ήταν πολλά από τα έργα του Καρλ Μπαρκς για την Disney κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.

Οι ιστορίες με τα παπιά στον κόσμο της Λιμνούπολης και τα ταξίδια τους στα πέρατα της Γης με στόχο κυρίως τον πλουτισμό του Σκρουτζ είχαν μια επιφανειακή αθωότητα (αμφισβητήσιμη, ωστόσο, ακόμα και αυτή υπό το πρίσμα της πολιτικής και πολιτισμικής κριτικής περασμένων δεκαετιών). Η οποία «διακοπτόταν» συχνά από νότες ενήλικων αναφορών σε λογοτεχνικά έργα, σε κινηματογραφικές ταινίες, σε πολιτικές καταστάσεις που δύσκολα εντοπίζονταν. Οταν όμως εντοπίζονταν, εγκαθιδρυόταν μια πιο βαθιά και ουσιαστική σχέση ανάμεσα σε δημιουργό και αναγνώστη.

Μια τέτοια περίπτωση ήταν η ιστορία «Το Τρελό Κοράκι» του 1962, με τη Μάτζικα ντε Σπελ να κάνει μάγια στο κοράκι Ράντολφ για να κλέψει την τυχερή δεκάρα του γερο-τσιγκούνη. Ενα κοράκι που μιλάει, με τα μόνα του λόγια να είναι η φράση «Ποτέ πια», όπως και το ομιλούν Κοράκι του Εντγκαρ Αλαν Πόε με το γνωστό και εμβληματικό «Ne­ver­more». Φυσικά το «Κοράκι» του Αμερικανού ρομαντικού ποιητή και συγγραφέα, όπως και η «Λενόρ» και το σύνολο του έργου του, μόνο ως παιδική λογοτεχνία δεν χαρακτηρίζονται. Γι’ αυτό και η επιλογή του Μπαρκς να «συνομιλήσει» με τον Πόε, επιβεβαιώνει την προσπάθειά του να λέει συνήθως κάτι παραπάνω από το προφανές και να παραπέμπει σε περαιτέρω έρευνα τον ανήσυχο αναγνώστη.

Αλλά και τους διαδόχους του, όπως τους σεναριογράφους Ντικ Κίνεϊ και Τζορτζ Ντέιβι, που το 1965 εισήγαγαν στις ιστορίες της Μάτζικα δύο κοράκια με τα ονόματα Εντ (από το Εντγκαρ) και Αλ (από το Αλαν), προσθέτοντας ακόμα έναν κρίκο στην άτυπη και παράδοξη αλυσίδα συσχέτισης των δημιουργών της Disney με την κλασική λογοτεχνία.