Κι αν όλοι οι υπερήρωες ήταν απλώς ψυχοπαθείς και παράφρονες; Αν οι ιστορίες που διαβάζουμε εδώ και σχεδόν έναν αιώνα ήταν μόνο η δική τους αντίληψη της πραγματικότητας, φιλτραρισμένη από τη διαταραγμένη τους προσωπικότητα;

Σε έναν τέτοιο ρηξικέλευθο και χιουμοριστικό προβληματισμό προχωρεί ο Max Cannon στη μικρή ιστορία του «The Abominable Peter Pepper» παρωδώντας ευφυέστατα την πρώτη εμφάνιση του Spider-Man, κατά κόσμον Peter Parker. Και το πράττει στο «στόμα του λύκου», στην έκδοση «Strange Tales» της ίδιας της Marvel, εταιρείας που κερδίζει δισεκατομμύρια από το brand name που λέγεται Spider-Man, αλλά τολμά και να αστειευτεί μαζί του.

Ο Cannon παρουσιάζει τον νεαρό Peter ακολουθώντας την ίδια σεναριακή δομή και το ίδιο ακριβώς στήσιμο των σελίδων και των καρέ της πρώτης περιπέτειας των Stan Lee και Steve Ditko.

Μόνο που ο δικός του Spider-Man, αντί να μονολογεί για τον θάνατο του θείου Μπεν και να αυτοοικτίρεται επειδή δεν πρόλαβε να σταματήσει τον κακοποιό δολοφόνο του, συνειδητοποιεί ότι αυτός ήταν ο δολοφόνος!

«Τώρα θυμάμαι… Είμαι φρικτός! Γιατί σταμάτησα να παίρνω τα φάρμακά μου; Δεν έχω καμιά δύναμη αράχνης… Είμαι απλώς ένα πολύ άρρωστο άτομο» σκέφτεται συντετριμμένος. Και συνειδητοποιεί ότι τα τελευταία λόγια του θείου Μπεν πριν τον σκοτώσει και τον φάει (!) ήταν: «Οι βαριές ψυχικές παθήσεις έχουν σοβαρές συνέπειες» σε παράφραση του εμβληματικού ρητού «Οι μεγάλες δυνάμεις πρέπει να συνοδεύονται από μεγάλη υπευθυνότητα». Η αλήθεια είναι πως ένα τέτοιο σενάριο με πρωταγωνιστή έναν ψυχικά ασθενή και αντικοινωνικό νεαρό που κατακρεουργεί και τρώει τον θείο του δεν είναι λιγότερο ρεαλιστικό απ’ αυτό με έναν νεαρό που τον τσιμπά μια αράχνη και του μεταδίδει την ικανότητα να πετάει ιστούς και να σκαρφαλώνει σε τοίχους.