Τα πρώτα κόμικς που διάβασε κάποιος παραμένουν πάντα βαθιά χαραγμένα στη μνήμη. Κι αν όχι τα πρώτα, σίγουρα αυτά της παιδικής σου ηλικίας. Οι εικόνες που διαδέχονται η μια την άλλη αφήνοντας τον απαραίτητο χρόνο στον εγκέφαλο να τις επεξεργαστεί με το υπέροχο κενό ανάμεσα στα καρέ, η ολοκλήρωση του νοήματος που προέρχεται από την προσωπική εμπλοκή του αναγνώστη μέσω της πολυσύνθετης διαδικασίας κατανόησης, τα λόγια μέσα στα οβάλ, κυκλικά, τετράγωνα ή παράγωνα μπαλονάκια, οι μυτερές απολήξεις που εκκινούν από το πρόσωπο που μιλά και κατευθύνονται στα συννεφάκια, οι ποικίλες γραμματοσειρές, τα εντυπωσιακά σημεία στίξης, οι εκκωφαντικές σιωπές εκεί που δεν εκφέρεται λόγος αλλά μιλούν οι εικόνες, οι ονοματοποιίες που ακούγονται και γεννούν λόγο και ήχο, οι μυρωδιές που αναδίδονται με μικρές γραμμούλες, η ψευδαίσθηση της εξουσίας που προσφέρει η δεξιοτεχνική κίνηση του αντίχειρα και του δείκτη κατά το ξεφύλλισμα. Κι άμα μπεις στο παιχνίδι, συνήθως δεν το εγκαταλείπεις ποτέ. Μπορεί να αποσύρεσαι για λίγο, αλλά πάντα επιστρέφεις.
Αυτή τη μαγική στιγμή «απαθανάτισε» με ιδανικό τρόπο ο Jeff Smith στο αριστουργηματικό «Bone» (κυκλοφορεί σε εννέα τόμους από την Jemma Press, ενώ σύντομα θα ξεκινήσει να προβάλλεται στο Netflix η animation εκδοχή του). Ο Φόουν Μπόουν, ένας καρτούν χαρακτήρας (δεν είναι τυχαίο ότι η εταιρεία του Jeff Smith που εξέδιδε τα βιβλία του λεγόταν Cartoon Books) με επιρροές από εμβληματικά κόμικς όπως το «Pogo» και τα «Peanuts», συναντά τη Θορν, έναν από τους ελάχιστους ανθρώπους σε έναν κόσμο με κόκκινους δράκους, γιγάντιους αγριοπόντικες, τρυφερά πόσουμ, μικροσκοπικούς πράσινους ψύλλους κ.ά. Της δείχνει τα κόμικς που πήρε μαζί του για το ταξίδι προς το άγνωστο. Κι αυτή τα αντικρίζει για πρώτη φορά στη ζωή της. Το χαμόγελό της είναι το χαμόγελο της ευτυχίας του μικρού παιδιού που θα επανέρχεται στα χείλη του κάθε φορά που πιάνει κόμικς. Είτε αυτά της παιδικής ηλικίας είτε τα αμέτρητα άλλα που περιμένουν να τα γνωρίσουμε για να (ξανα)ζήσουμε αυτό το μοναδικό συναίσθημα.
