Στο «Δίψα για Αίμα» του Simon Clark (εκδόσεις Οξύ) μια άγνωστη αρρώστια μεταδίδεται σχεδόν ακαριαία σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κι ενώ το κλισέ σε ανάλογες περιπτώσεις είναι πως το μικρόβιο «δεν κάνει διακρίσεις», στην τρομακτική αφήγηση του Βρετανού συγγραφέα η αρρώστια κάνει μια σαφέστατη και ανεξήγητη διάκριση. Προσβάλλει μόνο τους ενήλικες και τους μετατρέπει σε στυγνούς δολοφόνους των παιδιών. Οι μεγάλοι, μουγκρίζοντας και γρυλλίζοντας, λυσσασμένοι από οργή, οργανώνονται σε αγέλες και καταδιώκουν τους ανήλικους για να τους κατακρεουργήσουν και να τους κατασπαράξουν. Τα παιδιά δεν παθαίνουν απολύτως τίποτα, αλλά πρέπει να σωθούν από την ασυγκράτητη μανία των γονέων τους, των δασκάλων τους, των γειτόνων τους.
Απ’ ό,τι φαίνεται ο κορονοϊός δεν κάνει διακρίσεις. Ολοι μπορούν να κολλήσουν. Αλλά με βάση τα μέχρι τώρα στοιχεία οι νέοι φαίνεται να μη διατρέχουν ιδιαίτερα σοβαρό κίνδυνο. Αν και γίνονται φορείς και μεταδίδουν τον ιό, η ζωή τους δεν απειλείται. Αυτή η διάκριση που μπορεί να κάνει η αρρώστια ανάμεσα στις ηλικίες είναι εφιαλτική, καθώς η πιθανότητα να αφανίσει μια ολόκληρη ηλικιακή ομάδα θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στην κοινωνική συνοχή και διάρθρωση. Οι νέοι ανθίστανται στον ιό αλλά έχουν ανάγκη τους μεγάλους, οι μεγάλοι δεν απειλούν τους μικρούς όπως στο «Δίψα για Αίμα» αλλά κινδυνεύουν από αυτούς έστω κι έμμεσα.
Παρόμοιους προβληματισμούς θέτει το «Green Class» των Jerome Hamon και David Tako με μια ομάδα νέων παιδιών που παγιδεύονται στους βάλτους της Λουιζιάνα, όταν ξεσπά η επιδημία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε αιμοδιψή κτήνη. Οι αρχές θέτουν σε καραντίνα την περιοχή για να περιορίσουν τη διάδοση. Και όσοι βρίσκονται εκεί ακόμα υγιείς πρέπει να επιβιώσουν. Μέχρι που ένας από την παρέα αρρωσταίνει. Και απειλεί τους υπόλοιπους. Κι αυτό ίσως είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης, η συνειδητοποίηση ότι όλοι είναι εξίσου ευάλωτοι. Με αναμφισβήτητη και δεδομένη την ταξικότητα στην προσβολή από κάθε ιό και ακόμα περισσότερο την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και τη θεραπεία, ο κορονοϊός δείχνει μια σπάνια «δημοκρατικότητα» με μόνη εξαίρεση τη νεολαία. Ας μην αναζητούμε εχθρούς και ας προστατέψουμε τους μεγαλύτερους.
