Δύο από τα βασικότερα αιτήματα της Αριστεράς αλλά και του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού μετά την πτώση του απριλιανού καθεστώτος το 1974 ήταν η αποχουντοποίηση του κράτους και η παραδειγματική τιμωρία των δικτατόρων και των βασανιστών των σωμάτων ασφαλείας. Οχι για λόγους εκδίκησης, αλλά για λόγους δικαιοσύνης, ύστερα από νόμιμες διαδικασίες. Για να γίνει συνείδηση του κόσμου ότι η χούντα τελείωσε και δεν φόρεσε προβιά για να μεταμφιεστεί.
Την ανικανότητα και την απροθυμία των κυβερνήσεων της Δεξιάς που ακολούθησαν, να ικανοποιήσουν αυτά τα λογικά λαϊκά και μη κοστοβόρα αιτήματα, επισήμαναν με τον δικό τους τρόπο οι δύο μεγάλοι μας πολιτικοί γελοιογράφοι. Ο Γιάννης Καλαϊτζής μιλούσε πάντα για μια επταετία που κράτησε σαράντα χρόνια, ενώ ο Γιάννης Ιωάννου έδωσε στο πρώτο του βιβλίο με γελοιογραφίες από το διάστημα 1974-1981 τον τίτλο «Η Αλλη Επταετία» (εκδόσεις Πολύτυπο).
Σε αυτό περιλαμβάνονται και έργα του από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, τότε που ήταν ακόμη πολύ νωπές οι μνήμες των βασανιστηρίων και του κράτους του χωροφύλακα. Φυσικά, την τιμητική του έχει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όχι όμως και με τόσο τιμητικό τρόπο: «Πρώτον: κάνουμε μια κυβέρνηση εθνικής εκτονώσεως. Δεύτερον: αφήνουμε ελεύθερους τους πολιτικούς κρατούμενους ώσπου να ψηφισθεί ο νόμος “εξορίας”. Κλείνουμε μέσα τους πρωταίτιους ώσπου να τους βγάλουμε. Βγαίνουμε από το ΝΑΤΟ ώσπου να ξαναμπούμε. Τρίτον: Συγκροτούμε μιαν “ευρείαν” και ζωντανήν πολιτικήν παράταξιν και προκηρύσσουμε ελεύθερες εκλογές με σύνθημα “ή εγώ ή τα τανκς”. Και τέλος… Παίρνουμε την εξουσία”», λέει ο Καραμανλής σε ένα κόμικς του Ιωάννου του 1974.
Μια εξουσία που βασίστηκε στην καταστολή και σε αμέτρητα “αντιτρομοκρατικά” μέτρα. Οπως αυτά του 1978 που, σαν σήμερα, πριν από ακριβώς 41 χρόνια, οδήγησαν τον Ιωάννου στη γελοιογραφία με την κυβέρνηση να γιορτάζει τα γενέθλια της χούντας με δώρο έναν νέο αντιτρομοκρατικό νόμο.
