Για τους κινηματογραφόφιλους, ο Μπρούνο Γκαντζ που πέθανε πριν από λίγες ημέρες σε ηλικία 77 ετών, θα μείνει στην Ιστορία ως ο πρωταγωνιστής του Βιμ Βέντερς στο «Ενας Αμερικάνος Φίλος», ως ένας από τους αγγέλους στα «Φτερά του Ερωτα» του Γερμανού σκηνοθέτη, ως Αδόλφος Χίτλερ στην «Πτώση» του Ολιβερ Χίρσμπιγκελ, ακόμα και ως σπαρακτικός Αλέξανδρος στο πολυβραβευμένο «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.

Για τους αναγνώστες κόμικς, όμως, και ιδιαίτερα για όσους έχουν διαβάσει την τριλογία των «Αθανάτων» («Η Γιορτή των Αθανάτων», «Η Γυναίκα Παγίδα», «Ισημερινό Ψύχος») του Enki Bilal, ο Ελβετός ηθοποιός θα «είναι» πάντα ο Αλσίντ Νικοπόλ, αυτή η αμφιλεγόμενη και τόσο ξεχωριστή φιγούρα, που ως πατέρας και γιος ταυτόχρονα, μαζί με την κάτωχρη και πανέμορφη Τζιλ Μπιοσκόπ πρωταγωνίστησαν σε μια μοναδική δυστοπία επιστημονικής και πολιτικής φαντασίας.

Ο Bilal χρησιμοποίησε τη μορφή του Μπρούνο Γκαντζ για να σχεδιάσει ένα τραγικό πρόσωπο, βυθισμένο σε μια χρονική δίνη γεγονότων που συμβαίνουν παρά τη θέλησή του.

Ο Νικοπόλ – Γκαντζ, καταδικασμένος να περιφέρεται σε μια χρονοκάψουλα, «προσγειώνεται» στο μέλλον και βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε κυβερνήσεις και επαναστάτες, παραθεσμικά κέντρα και παραθρησκευτικές οργανώσεις, Αιγύπτιους θεούς και αλλόκοτους εξωγήινους.

Συναντά τον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, συνομήλικο με αυτόν γιο του και οδηγείται σταδιακά στην τρέλα και στον εγκλεισμό του σε μια φουτουριστική και απάνθρωπη, εφιαλτική ψυχιατρική κλινική, απαγγέλλοντας στίχους του Μποντλέρ από «Τα Ανθη του Κακού».

Η πίκρα, η θλίψη και η απογοήτευση είναι ζωγραφισμένες στο βασανισμένο πρόσωπό του από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, με τον θεό Ωρο (Χόρους όπως αναφέρεται στη «Γιορτή των Αθανάτων») να μπαίνει στο σώμα του και να τον κινεί σαν μαριονέτα. Και οι μοναδικές εκφράσεις του, βουτηγμένες σε μια βουβή θλίψη, χωρίς ξεσπάσματα και εξάρσεις, είναι δανεισμένες από το πρόσωπο ενός εξαιρετικού και ιδιαιτέρως επιλεκτικού ηθοποιού.