Τα μπαλονάκια λόγου και σκέψης αποτελούν μια τεράστιας σημασίας ειδοποιό διαφορά των κόμικς από κάθε άλλη οπτική και αφηγηματική τέχνη. Το σχήμα τους, το μέγεθός τους, το χρώμα τους, ο τρόπος με τον οποίο εμβάλλονται στα καρέ, η τοποθέτησή τους δίπλα σε παραστατικά σχέδια και γράμματα, που επίσης αποτελούν εικαστικά εργαλεία του δημιουργού, τα καθιστά αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας.

Φιλόσοφοι, κριτικοί και θεωρητικοί του είδους έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη φύση αυτού του ιδιότυπου τρόπου συνύπαρξης λόγου και εικόνας και έχουν αναλύσει με κάθε λεπτομέρεια την οντολογία των ποικιλόμορφων σχημάτων που φιλοξενούν το γραπτό λόγο. Αποδίδοντας συχνά την ιδιαιτερότητα των κόμικς και την έλξη που αυτά ασκούν στους αναγνώστες στο μυστήριο που κρύβεται πίσω από τα μπαλονάκια, στις αόρατες πτυχές της αφήγησης που καλείται ο θεατής να αποκωδικοποιήσει και να ερμηνεύσει χωρίς να δει.

Ωστόσο, η χρήση αυτών των μπαλονιών και γενικότερα των πλαισίων εντός των οποίων τοποθετούνται οι λέξεις, δεν είναι επινόηση των δημιουργών κόμικς. Οσο κι αν αρεσκόμαστε, όσοι ασχολούμαστε με το είδος, να προσδίδουμε στα κόμικς πολλαπλές και ποικίλες αξίες και καινοτομίες, τα μπαλονάκια λόγου είναι πολύ παλαιότερα. Στο λάθος αυτό έχουν υποπέσει ακόμα και φιλόσοφοι, πολιτισμικοί αναλυτές και τεχνοκριτικοί, στην προσπάθειά τους να εκθειάσουν το μέσο.

Μια εικόνα, 345 λέξεις

Ο David Carrier, για παράδειγμα, στο «The Aesthetics of Comics», γράφει: «Τα μπαλονάκια λόγου είναι μια μεγάλη φιλοσοφική ανακάλυψη, μια μέθοδος αναπαράστασης σκέψεων και λέξεων. Σχεδόν άγνωστα πριν αξιοποιηθούν από τους καλλιτέχνες των κόμικς, τα μπαλονάκια λόγου ορίζουν τα κόμικς ως μια ούτε καθαρά λεκτική ούτε αυστηρά οπτική μορφή τέχνης αλλά ως κάτι ριζοσπαστικά νέο».

Παρά τις καλές προθέσεις τέτοιων κρίσεων, η αλήθεια είναι πως τα μπαλονάκια λόγου συνόδευαν εικόνες και φιλοξενούσαν λέξεις εδώ και αιώνες. Η αποσιώπηση και η, εσκεμμένη ή ακούσια, αγνόηση του γεγονότος δεν προβιβάζει τα κόμικς. Αντιθέτως, τους στερεί τους δεσμούς με τα προγονικά «κλαδιά» του γενεαλογικού δέντρου του οποίου αποτελούν μέρος.

Τα κόμικς αποτελούν μια αυτόνομη αφηγηματική και οπτική τέχνη που συνδυάζει στοιχεία από άλλες τέχνες με πολλαπλασιαστικό και όχι αθροιστικό τρόπο, αλλά το ζητούμενο είναι ο εντοπισμός της καταγωγικής τους αλυσίδας και όχι οι θριαμβικοί, πανηγυρικοί και ανιστόρητοι λόγοι.