Η βεβήλωση ενός έργου τέχνης θεωρείται ηθικά απαράδεκτη πράξη, ένδειξη έλλειψης πολιτισμού από τον δράστη, προσβολή για τον καλλιτέχνη και τον θεσμό εντός του οποίου το έργο υλοποιήθηκε. Παίζει ρόλο ωστόσο και η πολιτική συνθήκη εντός της οποίας «διαπράχθηκε» το αδίκημα. Το πολιτισμικό πλαίσιο δεν είναι ουδέτερο αλλά ενταγμένο στο γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα. Και η «απεχθής» πράξη, πολλές φορές, όχι μόνο έχει ελαφρυντικά αλλά φαίνεται και ως μορφή αντίστασης σε αυτόν που επέβαλε το πλαίσιο.
Στην τρισέλιδη ιστορία «Το 50 π.Χ.» που δημιούργησαν οι Rene Goscinny και Albert Uderzo το 1977 με πρωταγωνιστές τους Αστερίξ και Οβελίξ, ένα πολιτικά στρατευμένο έργο τέχνης βανδαλίζεται. Αλλά δεν είναι ένα τυχαίο έργο. Οπως και δεν είναι μια τυχαία ιστορία. «Το 50 π.Χ.» δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό National Geographic σε ένα αφιέρωμά του στην ιστορία της Γαλατίας.
Οι Goscinny και Uderzo είχαν λίγο νωρίτερα συμφωνήσει να ξεκινήσει η μετάφραση και δημοσίευση των περιπετειών του Αστερίξ και του Οβελίξ υπό τη μορφή καθημερινού στριπ σε αμερικανικές εφημερίδες. Και αποφάσισαν με αυτή την ιστορία να συστήσουν τους χαρακτήρες τους στο κοινό. Οχι μόνο τον κοντούλη τετραπέρατο και πολυμήχανο Αστερίξ και τον «εύσωμο», γλυκύτατο και αφοσιωμένο φίλο του Οβελίξ αλλά και τους υπόλοιπους Γαλάτες. Και τους κατακτητές. Ακόμα και τον Καίσαρα.
Ηταν, όμως, ένας Καίσαρας σε προτομή, βλοσυρός και δαφνοστεφανωμένος. Που αφού οι Goscinny και Uderzo επισήμαιναν ότι υπήρχαν δύο είδη Γαλατών, οι προδότες και οι ανυπότακτοι, τον παρουσίαζαν όπως τον έβλεπαν οι δεύτεροι. «Βανδαλισμένο» όπως του άξιζε.
