Πολύ πριν ο Bono των U2 γίνει ένα παγκοσμίως αναγνωρίσιμο pop icon, κάτι σαν τη Λαίδη Νταϊάνα και τον Μίκυ Μάους, ένα λαϊκό είδωλο που εκφέρει γνώμη για τα πάντα και σαν την κόκα κόλα πάει με όλα ως συνοδευτικό στα γεύματα προέδρων και πλανηταρχών, υπήρξε ένας σπουδαίος τραγουδιστής, συνθέτης και πάνω απ’ όλα, στιχουργός.
Η καριέρα του συγκροτήματος, που διαφαινόταν λαμπρή από το «Boy» και το «October», απογειώθηκε τις μέρες των Χριστουγέννων του 1982 όταν άρχισαν να ακούγονται τα τραγούδια από το «War». Τις πρώτες μέρες του 1983, το «New Year’s Day» έγινε ο ύμνος της Πρωτοχρονιάς σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Οι περισσότεροι ακροατές το αντιμετώπισαν ως ένα εορταστικό τραγούδι. Στην πραγματικότητα ήταν γραμμένο για τη σύζυγο του Bono («I want to be with you, be with you, night and day»), αλλά οι στίχοι του τραγουδιού τροποποιήθηκαν μερικώς την τελευταία στιγμή με αφορμή το θερμό πολιτικό κλίμα στην Πολωνία («under a blood red sky, a crowd has gathered in black and white»).
Ηταν τότε που ο Λεχ Βαλέσα και η Αλληλεγγύη, πριν μεταμορφωθούν σε δεκανίκια της Ακροδεξιάς και υπερασπιστές τής άνευ όρων παράδοσης στον άκρατο καπιταλισμό, αγωνίζονταν για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Ηταν επίσης τότε που οι στίχοι του Bono χαρακτηρίζονταν ακόμα από ένα βαθύ πολιτικό περιεχόμενο, με αναφορές στην τρέχουσα για την εποχή κατάσταση. Σταδιακά, όμως, η έντονη προσωπικότητα του Bono, ο ναρκισσισμός του, το τεράστιο εγώ του και η προώθησή του από τα μέσα υπερίσχυσαν κάθε άλλης διάστασης του συγκροτήματος.
Αυτό ακριβώς επισημαίνει η Martha Park σε ένα εξαιρετικό μονοσέλιδο κόμικς της, ουσιαστικά ως σχόλιο στην εγωιστική τοποθέτηση του εαυτού σε πρώτο πλάνο με αφορμή το «War». Και εντοπίζει τη διαφωνία της στους στίχους και ιδιαίτερα στο «θρηνητικό ρεφρέν του New Year’s Day: “Θα είμαι και πάλι μαζί σου”. Αποτελεί μια υπόρρητη υπόμνηση ότι ο Bono, όπως και οι υπόλοιποι από εμάς, είναι καλύτερος όταν κάνει τον εαυτό του στην άκρη».
